Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2013

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΔΕΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΕΙ


Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΔΕΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΕΙ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΑΛΛΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΑΥΤΟΥ

 

Καλησπέρα και ζει Κύριος! Ο Χριστός να βασιλεύει στη ζωή όλων των παιδιών που εργάζονται το θέλημα του Θεού με το πνεύμα της Φωνής Θεού αλλά να βασιλεύει και σε όλα εκείνα τα αδέλφια που σήμερα εργάζονται το αγαθό παγκόσμια. Να βασιλεύει ακόμα ο Χριστός και στο σύνολο των αδελφών που κοσμούν την εκκλησία του Θεού παγκόσμια —ανεξαρτήτως έθνους, φυλής, θρησκείας, οργάνωσης, δόγματος— αφού όλα τα αδέλφια μας σε όλον τον κόσμο επιζητούν διακαώς την δικαιοσύνη του Θεού η οποία πάντα στεγάζει και εύκολα στεγάζεται μέσα σε ψυχές που διακατέχονται από το έλεος του Θεού το οποίο πάντα χαρίζει και αιώνια χαρίζεται. Ο Θεός να ευλογεί τη ζωή όλων!

Αδέλφια μου και σήμερα πάλι μαζί στο πνευματικό μας ραντεβού ετοιμάζοντας εαυτούς στο να μπορέσουμε να συμμετέχουμε της απείρου κάλλους δόξας του Πατέρα μας. Ο Θεός, ο Πατέρας όλων ημών, σήμερα ετοιμάζει λαό ο οποίος λαός με την πάροδο του χρόνου θα γίνει έθνος άγιο, έθνος το οποίο θα αποτελείται από έθνη πολλά αφού ο Υιός και Λόγος του Θεού του ζώντος γίνεται σήμερα συνειδητά πλέον Θεός όλων εκείνων που υπηρετούν την αλήθεια. Η Φωνή Θεού για άλλη μια φορά συστήνει ότι για να μπορέσουμε να φέρουμε τις επαγγελίες της ζωής στη ζωή μας θα χρειαστεί η αφιέρωση ώστε η αλήθεια του Χριστού να υπερκαλύψει το λάθος που δημιούργησε το σύστημα του κόσμου το οποίο μέσω της αμαρτίας γέννησε τον θάνατο. Ο προφήτης Ησαΐας γνωρίζοντας τις ημέρες του Κυρίου, διά Πνεύματος Αγίου, φανέρωσε, Ελθέ, λαέ μου, είσελθε εις τα ταμεία σου και κλείσον τας θύρας σου οπίσω σου· κρύφθητι διά ολίγον καιρόν, εωσού παρέλθη η οργή. Οργή σημαίνει Διάβολος και συνοψίζεται στην άγνοια του ανθρώπου η οποία δημιουργεί την οργή που δεν είναι άλλη από την αμαρτία η οποία δημιουργεί την φθορά και κατόπιν τον θάνατο, αφού από παιδικής ηλικίας όλοι οι άνθρωποι αυξάνουν στη ζωή τους το λάθος που εκδηλώνεται με την πολυποίκιλη αμαρτία. Η πολυποίκιλη αμαρτία δημιουργείται πάντα στην αντιπαλότητα που παροτρύνει και δημιουργεί το σύστημα του κόσμου τον κάθε άνθρωπο το οποίο σύστημα του κόσμου αποσκοπεί στα προσωπικά συμφέροντα και στις προσωπικές φιλοδοξίες οι οποίες κατόπιν στοιχειοθετούν στη ζωή μας τον εωσφορικό εγωισμό. Ο τρόπος εκδήλωσης λαμβάνει χώρα με τις εωσφορικές επιδιώξεις μας στον αγώνα που διεξάγουμε καθημερινά ώστε να επικρατήσει ο ένας έναντι των άλλων ανθρώπων, πολλές φορές με αθέμιτους τρόπους, καθώς το ένα έθνος έναντι του άλλου έθνους, καθώς η μία θρησκεία προσπαθεί να επικρατήσει στην άλλη. Οι αντιπαλότητες ποικίλλουν πάνω σε όλον τον πλανήτη φανερώνοντας ότι οι πάντες απέχουν από την αγάπη η οποία ζωοποιεί. Ο διχασμός μεταξύ των ανθρώπων, των λαών, των εθνών, των θρησκειών, των πολιτικών συστημάτων καταστρέφει την βάση της ζωής που είναι η ενότητα την οποίαν ο Θεός ζητά αιώνες τώρα και αποδεικνύεται ότι είναι η πλέον απαραίτητη αφού αυτή αυξάνει τη ζωή, τον Χριστό. Ο Υιός και Λόγος του Θεού του ζώντος στην προ του πάθους προσευχή του ζήτησε από τον Πατέρα του τα εξής: Πάτερ άγιε, τήρησον αυτούς εν τω ονόματί σου ώ δέδωκάς μοι, ίνα ώσιν εν καθώς ημείς όπως δηλαδή ο Πατέρας, ο Υιός, το Άγιο Πνεύμα είναι ένα —αν και εργάζονται διαφορετικό έργο— έτσι και εμείς να είμεθα ένα διατηρώντας πάντα όμως ο καθένας μας την ιδιαίτερη, ξεχωριστή αποστολή που του δόθηκε άνωθεν και που ο ίδιος γνωρίζει αφού ο Θεός του την ενέπνευσε μέσα του (αγαθή αποστολή). Αυτό όταν το καταλάβουμε η ειρήνη του Χριστού θα επισκιάσει ολόκληρο τον πλανήτη διότι είναι πολλά αυτά που μας ενώνουν και λίγα αυτά που μας χωρίζουν. Ο διχασμός σε οποιαδήποτε μορφή δημιουργείται από όλους αυτούς που εμείς μέσα από την άγνοιά μας τους κάναμε στη ζωή μας ανώτερους με φυσική συνέπεια να επιβάλλονται στη ζωή μας και στην ιδιαίτερη αποστολή μας. Έτσι όλοι αυτοί οι άνθρωποι αιώνες τώρα πήραν το δικαίωμα και μπήκαν στη ζωή μας ως αντιπρόσωποι του Θεού και τώρα για να διατηρήσουν αυτή την εξουσία που η άγνοιά μας τους έκανε να πιστέψουν ότι έχουν ως εκλεκτοί ή απεσταλμένοι ή ιδιαίτεροι προβαίνουν πολλές φορές και σε γραφικές απειλές εξουσιάζοντας ακόμα και σήμερα πολλούς ανθρώπους οι οποίοι διακατέχονται από άγνοια και γνωρίζουμε ότι η άγνοια είναι μία από τις μεγαλύτερες αμαρτίες όπως και η ημιμάθεια. Εμείς όμως γνωρίζουμε ότι η αλήθεια είναι, αυτός που θέλει να επιβάλλεται στη ζωή μας το θέλει όχι γιατί ενδιαφέρεται για το καλό μας, για τη ζωή μας ή ακόμα-ακόμα και για την ψυχή μας, απλώς ενδιαφέρεται —έτσι απλά— για το δικό του καλό το οποίο αποβλέπει στα προσωπικά του συμφέροντα. Ήρθε όμως ο χρόνος όπου ο Θεός αποκαλύπτει στη συνείδηση των ανθρώπων την αλήθεια και οι εξουσίες σιγά-σιγά πέφτουν στην συνείδησή τους. Αδέλφια μου, είναι βασικό να μην δίνουμε το δικαίωμα σε ανθρώπους με εωσφορικά στοιχεία να μπαίνουν στη ζωή μας διότι απεδείχθη ότι 2.000 χρόνια τώρα οι πάντες τρέφουν εαυτούς και όχι την αλήθεια η οποία καταργεί την εξουσία και επικροτεί την ενότητα μέσα από την φιλαδέλφεια, μοιράζοντας αγάπη με την δικαιοσύνη του Θεού η οποία πάντα προσφέρει. Αν δεν πάρουμε την απόφαση να βγάλουμε από τη ζωή μας όλους όσους θέλουν να εξουσιάζουν αυτή ο διχασμός πάντα θα υπάρχει. Μάλιστα όσοι διχάζουν τους λαούς φροντίζουν αιώνες τώρα να διχάζουν και τον άνθρωπο του Θεού με τον εαυτό του —αφού όλη την ώρα ο άνθρωπος ελέγχεται, όλη την ώρα αυτοτιμωρείται— διχάζουν τον άνθρωπο με τον Θεό και με τον αδελφό, διχάζουν ολόκληρο το σχέδιο του Θεού, την βασιλεία του Θεού την οποία μετέφεραν στον ουρανό ενώ ο Χριστός ήρθε στον κόσμο για να δείξει ότι η βασιλεία χτίζεται μέσα μας αλλά και γύρω μας. Στην Κυριακή προσευχή ο Κύριος ζήτησε από τους μαθητές του να προσεύχονται για αυτή λέγοντας, Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς· αγιασθήτω το όνομά σου· ελθέτω η βασιλεία σου· γενηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ, και επί της γης. Μάλιστα στην βασιλεία, βάσει της λογικής του Χριστού μας, δεν προβλέπονται ποιμένες, πρόβατα, προφήτες, ανώτεροι, κατώτεροι. Η βασιλεία προβλέπει μόνο αγάπη ανυπόκριτη, προβλέπει φίλους, προβλέπει αδελφούς, προβλέπει κληρονόμους — συγκληρονόμους — συμμέτοχους, προβλέπει αιώνια, άφθαρτη ζωή. Γι’ αυτό ας σηκώσουμε την δάδα της αλήθειας του Χριστού ψηλά και ας μην μιμούμαστε πλέον άλλες εποχές, σήμερα ας γίνουμε όλοι ένα, όλοι φίλοι. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού. Ο διχασμός απ’ όπου και αν προέρχεται, όποια και αν είναι η πηγή του μπορούμε να τον αναγνωρίσουμε αφού με την κρίση, τα «πρέπει» και τα «μη» περιορίζει την ελευθερία μας. Οι πόρτες του διχασμού θα πρέπει να κλείσουν και η αγάπη —η οποία πάντα στέγει— να πάρει την δική της θέση στη ζωή μας αφού η αγάπη μάς αλλάζει στάση ζωής. Εξάλλου ο Θεός είναι αγάπη αλλά είναι και πνεύμα, πνεύμα ο Θεός και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν. Κάτι δηλαδή που ο κάθε άνθρωπος έχει μέσα του για ποιο λόγο να το ζητάει γύρω του. Εξάλλου ποιος είναι καταφανέστερος από τον Θεό αφού για τον λόγο αυτό δημιούργησε τα πάντα, για να μπορούμε να τον βλέπουμε διά των πάντων. Γι’ αυτό δεν χρειαζόμαστε μεσάζοντες για να βρούμε αυτό που είναι μέσα μας, χρειαζόμαστε μόνο φίλους και απόφαση, οι οποίοι φίλοι με την παρουσία τους συμπληρώνουν ο ένας στον άλλον πνευματικά ελλείποντα. Ο διχασμός ακόμα και στην μορφή της διγνωμίας η οποία λόγω της άγνοιας υπάρχει μέσα μας φανερώνει άνθρωπο ακατάστατο εν πάσαις ταις οδοίς αυτού αλλά γενικότερα και της ίδιας της ζωής. Ο διχασμός πρέπει να φύγει διότι ο εχθρός όλων μας δεν είναι ο αδελφός αλλά ο έτερος κακός εαυτός μας ο οποίος μας οδηγεί σε αδιέξοδο με συγκρούσεις σε όλους τους τομείς —στοιχείο το οποίο καταστρέφει την βάση της ζωής. Σήμερα διά Πνεύματος Αγίου βλέπουμε και εμείς ότι μέσα μας υπάρχουν οι νόμοι της φθοράς οι οποίοι πηγάζουν από τον διχασμό. Οι νόμοι της φθοράς αυξάνουν με τον διχασμό, με την κρίση, με τον εωσφορικό εγωισμό, με το ψέμα γενικότερα. Γι’ αυτό έχουμε αποφασίσει διά Πνεύματος Αγίου ότι ο μόνος τρόπος επανένταξης του κάθε ανθρώπου στις αρχές του Θεού είναι η αφιέρωση. Ο καθένας, αν το θέλει, σιγά-σιγά θα αποφασίσει να δημιουργήσει συνθήκες ώστε να απέχει από τις πνευματικές δραστηριότητες και επιδιώξεις του κόσμου, ειδικότερα όσοι έχουν τελειώσει την εργασία τους και έχουν βγει σε σύνταξη και έχουν χρόνο αφού οι υποχρεώσεις έχουν λιγοστέψει. Όσοι εργάζονται να εκμεταλλεύονται τον ελεύθερο χρόνο τους. Όλοι το μπορούν, να αναγεννηθούν και να χτίσουν τον νέο κόσμο με νέους ουρανούς και νέαν γην εν οις δικαιοσύνη κατοικεί.

Αδέλφια μου τα εντάλματα των ανθρώπων, οι θρησκείες, η αμαρτία, η άγνοια απεδείχθη ότι καταστρατηγούν την αλήθεια και οι άνθρωποι που τα επικροτούν στηρίζονται σε συμφέροντα εργάζονται δηλαδή συμφέροντα ανθρώπων —δικά τους. Αυτά τα συμφέροντα και η αμαρτία όταν λειτουργούν μέσα μας αποκλείουν τον αγιασμό και επικροτούν τον θάνατο, ιδιότητες που έχουν αποδιοργανώσει κοινωνίες οι οποίες κατόπιν απέχουν —και το βλέπουμε σήμερα— από τη λογική εκείνη που συστήνει ο Πατέρας Θεός μέσω του Υιού και Λόγου του Θεού του ζώντος. Εξάλλου ο ίδιος ο Θεός εις όλον τον επί Γης βίο του ήτο αφιερωμένος και τούτο αποδεικνύεται γραφικά. Μια μέρα πλησίασε κάποιος τον Κύριό μας και του είπε, θέλω Κύριε να σε ακολουθήσω. Ο Χριστός του απάντησε, αι αλώπεκες φωλεούς έχουσι και τα πετεινά του ουρανού κατασκηνώσεις, ο δε Υιός του ανθρώπου ουκ έχει που την κεφαλήν κλίνη. Εδώ βλέπουμε κρίση πραγματική και ήταν και Υιός Θεού και μετά μιλάμε εμείς για κρίση. Ίσως δεν ξέρουμε τι σημαίνει κρίση γιατί όταν έλθει η παγκόσμια κρίση, αφού αυτή ανήκει στον πειρασμό ο οποίος μέλλει να πειράξει τους κατοικούντας επί της γης, τότε θα καταλάβουμε και ουαί και αλίμονο αν δεν έχουμε Χριστό. Έχουμε ακούσει για τις 10 παρθένες όπου μόνο οι 5 μερίμνησαν για την αναγέννησή τους ώστε να έχουν τις λυχνίες αναμμένες και λάδι στα αγγεία για ώρα ανάγκης. Η αφιέρωση είναι απαραίτητη σήμερα. Το ότι ο Κύριος ήτο αφιερωμένος φανερώνεται και σε άλλο σημείο όπου είπε σε κάποιον ακολούθει μοι και εκείνος του είπε, Κύριε επίτρεψόν μοι να θάψω πρώτα τον πατέρα μου, είχε πεθάνει ο πατέρας του. Ο Χριστός του απάντησε, άφες τους νεκρούς θάψαι τους εαυτών νεκρούς· συ δε απελθών κήρυττε την βασιλεία του Θεού δηλαδή ήθελε να του πει ότι χρόνος δεν υπάρχει ούτε για αυτό και ο λόγος διότι η φθορά τρέχει και διότι η δική μας η ώρα είναι πάντοτε έτοιμη. Εν όσο έχετε καιρό, συστήνει ο Λόγος του Θεού, μαζέψτε αμάραντο θησαυρό. Πάει και ένας άλλος άνθρωπος και του λέει, Κύριε, θέλω να σε ακολουθήσω, επίτρεψόν μοι όμως πρώτα να αποχαιρετήσω τους εις τον οίκον μου. Ο Χριστός με πράο ύφος, με αγάπη του απάντησε, ουδείς επιβαλών την χείρα αυτού επ’ άροτρον και βλέπων εις τα οπίσω εύθετος εστιν εις την βασιλείαν του Θεού. Σίγουρα στη δική μας γενιά δεν ζητά ο Θεός όλα αυτά, ζητά όμως να βρούμε χρόνο ώστε στο ατομικό μας αγιαστήριο να σπουδάσουμε την σοφία του Θεού και την υγιαίνουσα διδασκαλία της Φωνής Θεού μέχρι να γίνει σε εμάς αυτή η σοφία του Θεού ενυπόστατη να πάρει δηλαδή υπόσταση μέσα μας. Όχι προσπάθεια αλλά να γίνει ένας τρόπος ζωής. Να μην είναι κάτι που το κάνω κάθε μέρα από συνήθεια αλλά συνειδητά να ακούω, να σπουδάζω και να μαθαίνω. Και δεύτερον ζητά από εμάς να σταματήσουμε τις μικρότητες στο να θέλει ο ένας να μπαίνει στη ζωή του άλλου και να φανερώνεται ως ποιμένας, προφήτης ή ξεχωριστός. Γι’ αυτό είπα στην αρχή της ομιλίας ότι ο άνθρωπος του Θεού δεν ζητά το παρελθόν του Θεού ο οποίος εργάστηκε κάτι για να εξελίξει τον άνθρωπο αλλά ο άνθρωπος του Θεού πρέπει να κοιτάζει το μέλλον του Θεού ώστε να παίρνει από το μέλλον. Αυτό το μέλλον προείδε ο Χριστός και έδωσε τη ζωή του λύτρον αντί πολλών. Έτσι λοιπόν και εμείς, να δούμε ποιο είναι το μέλλον. Το μέλλον είναι η αγάπη, είναι η ταπεινοφροσύνη, είναι η δικαιοσύνη, μέσα απ’ αυτό να χτίσουμε το σήμερα για να μπορέσουμε να έχουμε μέλλον. Με αυτόν τον τρόπο του αγιαστηρίου, της αφιέρωσης θα δημιουργήσουμε μέσα μας τον νέο κόσμο, εκείνον τον άγιο κόσμο τον οποίον ο Κύριος προείδε και διά του οποίου έδωσε τη ζωή του λύτρον αντί πολλών. Στο αγιαστήριο με την συνεχόμενη διατριβή μας πάνω στο θέλημα του Θεού θα συντονίσουμε εαυτούς στην αλήθεια του Χριστού η οποία εκδηλώνεται με την αγάπη. Διά της αγάπης, συστήνει ο Λόγος του Θεού, δουλεύετε αλλήλους, με κίνητρα αγαθά και προθέσεις αλήθειας και όχι με την κακή έννοια που αιώνες τώρα δουλεύει ο ένας τον άλλον νομίζοντας ότι είναι ξεχωριστός ο ένας από τον άλλον δημιουργώντας ανώτερους και κατώτερους. Η δουλειά μας δηλαδή από εδώ και πέρα είναι να αυξηθούμε στην αγάπη διότι όλος ο νόμος εις ένα λόγον συμπληρούται, εις τον, Θέλεις αγαπά τον πλησίον σου ως σεαυτόν, αφού όλοι είμεθα αλλήλων μέλη. Αν λέμε ότι είμεθα του Χριστού και δεν συντονίζουμε τον αγώνα μας πάνω στην αγάπη τότε απέχουμε απ’ Αυτόν, απ’ την αγάπη. Είναι και αυτό γραφικό, ο Λόγος του Θεού φανερώνει, εάν δάκνητε και κατατρώγητε αλλήλους, προσέχετε μη υπ’ αλλήλων αφανισθήτε, εάν κρίνουμε θα πρέπει να προσέχουμε μη υπ’ αλλήλων αφανιστούμε. Θυμάστε τον Κύριο που είπε ο διδούς μάχαιρα, μάχαιρα θα λάβη. Στο αγιαστήριο όμως αλλάζει η λογική μας, αλλάζουν οι επιδιώξεις μας, αλλάζουν οι στόχοι μας, αλλάζουν τα πιστεύω μας. Ο Θεός μέσα σε αυτό θα γίνει φίλος μας και αδελφός μας. Αν δεν μπούμε στο αγιαστήριο και συνεχίσουμε να ζούμε στον κόσμο, η ζωή μας θα χάσει την μεγάλη αξία που ο Θεός της έδωσε αφού ενεφύσησε μέσα μας πνεύμα ζωοποιόν και μας έκανε θεούς, λογικά όντα τα οποία μπορούμε να εξελιχθούμε και να φτάσουμε στη θέωση, —θεοί είσθε και υιοί Υψίστου πάντες. Μέσω λοιπόν της λογικής, θεοδίδακτης, πνευματικής εξέλιξης και της ίδιας της ζωής μπορούμε όλοι να εξελιχθούμε και να φτάσουμε στο σημείο ώστε να γίνουμε κληρονόμοι Θεού, συγκληρονόμοι Χριστού και συμμέτοχοι Αυτού. Όλοι οι άλλοι στόχοι που έχουμε μέχρι σήμερα και έχουμε υιοθετήσει από τον κόσμο θα πρέπει να χάσουν την ισχύ τους μέσα μας και οι στόχοι του Θεού (να γίνουμε δηλαδή κληρονόμοι, συγκληρονόμοι και συμμέτοχοι) να πάρουν την πρώτη θέση. Ο ίδιος ο Κύριος φανέρωσε, σε όλον τον πιστεύσαντα κόσμο, τα εξής: Πιστεύετε εις τον Θεόν, και εις εμέ πιστεύετε. Επίσης, καθώς εμέ ηγάπησεν ο Πατήρ, και εγώ ηγάπησα εσάς, μείνατε εν τη αγάπη μου. Εάν τας εντολάς μου φυλάξητε, θέλετε μείνει εν τη αγάπη μου· καθώς εγώ εφύλαξα τας εντολάς του Πατρός μου, και μένω εν τη αγάπη αυτού. Ταύτα ελάλησα προς εσάς διά να μείνη εν υμίν η χαρά μου, και η χαρά υμών να ήναι πλήρης. Αύτη είναι η εντολή μου, να αγαπάτε αλλήλους, καθώς σας ηγάπησα. Μεγαλητέραν ταύτης αγάπην δεν έχει ουδείς, του να βάλη τις την ψυχήν αυτού υπέρ των φίλων αυτού (ακόμη και υπέρ των εχθρών, υπέρ πάντων την έβαλε ο Χριστός). Είναι συγκλονιστικά, συναρπαστικά τα λόγια αυτά και τα έργα αγάπης του Θεού-Πατέρα μας τα οποία φανερώθηκαν, εκδηλώθηκαν μέσω του Υιού του. Είναι ο Υιός και Λόγος του Θεού του ζώντος το μέγα απαύγασμα της δόξης του Πατέρα μας αφού μέσω αυτού του Υιού ο Πατέρας μας εκδηλώνει τις προθέσεις του οι οποίες συγκλίνουν στην αγάπη. Η αγάπη του Χριστού είναι ο τυφώνας που σαρώνει τα βουνά του εωσφορικού εγωισμού και της στρατιάς του. Η αγάπη του Χριστού θα σαρώσει τον κόσμο ολόκληρο απ’ την μια άκρη μέχρι την άλλη αφού θα μεταστοιχειώσει διά της Φωνής Θεού ολόκληρο τον πλανήτη.

Γι’ αυτό σήμερα εργαζόμαστε συνειδητά, αυξάνουμε καθ’ εκάστην ημέραν πνευματικά και με τα έργα αγάπης μας προς τον Θεό και τον αδελφό απαντούμε στο κάλεσμα που λάβαμε το οποίο δεν είναι τυχαίο, απαντούμε στο κάλεσμα του Χριστού μας συνειδητά: Ναι, Κύριε, και εμείς σε αγαπούμε! Εξάλλου, Χριστέ μου, τις θέλει μας χωρίσει από της αγάπης Σου; Θλίψης ή στενοχωρία ή διωγμός ή πείνα ή γυμνότης ή κίνδυνος ή μάχαιρα; Τίποτα, μα τίποτα, δεν μπορεί να μπει πρόσκομμα στη σχέση μας με το Θεό. Η απόφασή μας αυτή δύναται να γίνει συνειδητή μόνο μέσα στο αγιαστήριο όπου ο Θεός σήμερα μας καλεί να εισέλθουμε και να μείνουμε σ’ αυτό μέχρι την ημέρα του Κυρίου την μεγάλη και επιφανή όπου ο Θεός θα θέσει ενώπιον όλων των εθνών τον άνθρωπο του Θεού, ο οποίος άνθρωπος του Θεού θα γίνει πόλος έλξης και ισχυρό κίνητρο άφθαρτης ζωής για εκατομμύρια ανθρώπους οι οποίοι θα αποτελέσουν τον λαό του Θεού. Αδέλφια μου, ήρθε η ώρα να ζητήσουμε τα άνω, εξάλλου γι’ αυτόν τον λόγο έχουμε δημιουργηθεί, γι’ αυτόν τον λόγο έχουμε γεννηθεί άνωθεν. Είμεθα όλοι δημιουργήματα Θεού και πρέπει να καταλάβουμε ότι η καταγωγή μας είναι βασιλική, θεϊκή αφού καλεστήκαμε για να συμβασιλεύσουμε. Γι’ αυτό ο Πατέρας μας φανέρωσε στον Υιό του και ο Κύριος το φανέρωσε σε εμάς να ζητάμε, όλοι μας, πρώτα την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν. Βασιλεία Θεού σημαίνει να μην υπάρχει ουράνιο πνεύμα, άγγελος φωτός αλλά ούτε και επίγειο πάθος, αμαρτία, φθορά, θάνατος που να μας κάνει να χάνουμε την προσωπικότητά μας και να γινόμεθα φερέφωνα των δαιμονίων ώστε να συντελούνται μέσα μας νόμοι οι οποίοι επιβάλλουν αιώνες τώρα το λάθος και καταστρέφουν τη ζωή. Με λίγα λόγια, να μην υπάρχει κάτι που να δύναται να μας οδηγήσει σε υποτέλεια, σε αδιέξοδο.

Ο άνθρωπος αδέλφια μου έχει αρχή αφού έρχεται στην Δημιουργία, στη ζωή μέσω της τεκνογονίας όμως είναι απολύτως βέβαιο ότι δεν έχει τέλος και ο λόγος διότι είναι λογικό ον το οποίο εξελίσσεται —αρκεί να εξελιχθεί πνευματικά με το Πνεύμα του Θεού. Όλοι γνωρίζουμε ότι το Πνεύμα του Θεού ζωοποιεί. Ο  Πατέρας-Θεός, ο Δημιουργός των πάντων φρόντισε ώστε ο λογικός άνθρωπος να έχει όλα εκείνα τα μέσα που χρειάζεται σήμερα για να απολαύσει την κληρονομιά του Πατέρα του, του Θεού η οποία κληρονομιά αποτελείται από ιδιότητες, από καρπούς, χαρίσματα, ζώσα πίστη, αγάπη ανυπόκριτη, σοφία Θεού η οποία γίνεται με την πάροδο του χρόνου ενυπόστατη αφού στη συνέχεια διά του λόγου δύναται ο άνθρωπος του Θεού να υλοποιεί τα λόγια του. Είναι γραφικό, ό,τι εγώ ποιώ και εσείς δύνασθε να ποιήσετε και πλειότερα τούτων θέλετε ποιήσει αφού πρώτα όμως εξασφαλίσουμε ζώσα πίστη η οποία γίνεται ζώσα όταν μας εμπιστευθεί ο Πατέρας, ο Θεός. Αξίζει τον κόπο γι’ αυτή την κληρονομιά η αφιέρωση, αξίζει τον κόπο γι’ αυτή την κληρονομιά να εισέλθουμε στα άγια των αγίων, στο ατομικό αγιαστήριο και να μείνουμε σε αυτό μέχρι η κληρονομιά του Πατέρα μας να μεταβιβαστεί σε εμάς ολόκληρη. Η μετάνοια και η αναγέννηση φέρνουν τον Θεό, φέρνουν την κληρονομιά τη δική του στη ζωή μας. Ο Θεός, αδέλφια μου, αν προσέξουμε σε όλη την παγκόσμια πνευματική ιστορία θα δούμε ότι εξαρχής της Δημιουργίας στη σχέση του με τον άνθρωπο ζήτησε συγκεκριμένες προϋποθέσεις ώστε να γίνει η σχέση του με το δημιούργημά του αδιασάλευτη σχέση εμπιστοσύνης και αγάπης η οποία να υφίσταται αιώνια όμως αυτό δεν ήταν εφικτό από την αρχή διότι έπρεπε ο άνθρωπος να διαπαιδαγωγηθεί, παραχώρηση Θεού, αφού η σοφία του Θεού το επιβάλλει ώστε να σπουδάσει ο άνθρωπος το καλό και το κακό. Πράγμα το οποίο σήμερα όλοι, λίγο ή πολύ, γνωρίζουμε αλλά ακόμη δεν μπορούμε να το έχουμε στη ζωή μας και ο λόγος που δεν μπορούμε να υπηρετήσουμε τον Χριστό, την αλήθεια, τη ζωή είναι διότι χρειαζόμαστε ένα κίνητρο ισχυρό για να μας βγάλει από την οκνηρία, από την τεμπελιά, από τον λάθος τρόπο ζωής ώστε να προβεί ο κάθε άνθρωπος σε πνευματική, θετική, θεϊκή εξέλιξη. Από τους πρωτόπλαστους ακόμη, μέχρι σήμερα, το ίδιο ζητά ο Πατέρας μας και επιμένει. Από τους πρωτόπλαστους ζήτησε να μην φάνε από το δέντρο του καλού και του κακού όμως αυτοί παρέβηκαν την εντολή και η σχέση εμπιστοσύνης χάθηκε. Κατόπιν, η μία παράβαση έφερε την άλλη, έτσι η σχέση Θεού και ανθρώπου έγινε αβυσσαλέα. Με την τεκνογονία η σχέση αυτή χάθηκε τελείως και η αμαρτία βρήκε πρόσφορο έδαφος στους ανθρώπους αφού η άγνοια είχε επικρατήσει στη ζωή όλων. Οι άνθρωποι των τότε χρόνων σίγουρα ζούσαν περισσότερα χρόνια απ’ ότι εμείς και ο λόγος διότι παρόλο που η αμαρτία είχε εισέλθει στη ζωή τους το αγαθό ήταν ακόμα αυξημένο —το αγαθό έχει τεράστιες δυνάμεις, κρατάει τον άνθρωπο εν δυνάμει στη ζωή για πολλά χρόνια. Αφού όμως η αμαρτία βασίλευσε τα πολλά χρόνια πρόσθεσαν στους ανθρώπους αυτούς και περισσότερη αμαρτία. Τα πολλά χρόνια χωρίς τον Θεό αυτό κάνουν γι’ αυτό δεν μπορούμε να ζητάμε μια ζωή ποσοτική αν δεν γίνει και ποιοτική και ποιοτική μπορεί να γίνει μόνο με τις ιδιότητες του Θεού. Διά της τεκνογονίας η αμαρτία μεταβιβάστηκε αφού το DNA εξελίσσεται θετικά ή αρνητικά —απ’ ότι η επιστήμη μας ενημερώνει σήμερα— ανάλογα τις σκέψεις που καλλιεργούνται στον εγκέφαλο διότι και αυτό επηρεάζεται και οι λειτουργίες του αλλάζουν. Όταν δουλεύει με την χαρά έχουμε 100% παραγωγή νέων κυττάρων όταν όμως δουλεύει με την λύπη, με την στενοχώρια, με την θλίψη τότε υποσιτίζεται. Η τροφή του δηλαδή για να κρατήσει τον άνθρωπο ζωντανό είναι η σοφία του Θεού. Το λάθος αυτό των ανθρώπων, όλων αυτών των αιώνων να γίνει νουθεσία ημών ώστε να μην ζητούμε ζωή χωρίς τον καθαρισμό και τον αγιασμό και να μην θέλουμε απογόνους χωρίς πρώτα να φροντίσουμε για την δική μας πνευματική αναγέννηση. Εξάλλου είναι γραφικό, άγιοι γίνεσθε καθώς εγώ ειμι. Από την ώρα λοιπόν που ο άνθρωπος έφυγε από τις αρχές του Αγίου Θεού άρχισε να ομοιάζει των ζώων τα οποία άρχισε και να μιμείται. Είναι γραφικό, άνθρωπος εν τιμή ων ου συνήκε παρασυνεβλήθη τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις και ωμοιώθη αυτοίς.

Ο νόμος του Θεού όμως καθώς η γνώση ότι ο Θεός ζητά συγκεκριμένα πράγματα πάντα υπήρχε και υπάρχει. Η σοφία του Θεού ταξίδεψε μέσα στους αιώνες και έφτασε μέχρι και τη δική μας γενιά. Η αγάπη του Θεού είναι πάντα έτοιμη να μας αγκαλιάσει αρκεί να εκπέμπουμε το σήμα της αγάπης ΚΑΘ’ ΕΚΑΣΤΗΝ ΗΜΕΡΑΝ ώστε να γίνει τρόπος ζωής. Η αγάπη του Θεού δημιούργησε αυτόν τον τρισμέγιστο κόσμο. Η αγάπη η δική μας προς τον Θεό και τον αδελφό ΘΑ ΓΙΝΕΙ το πλέον ισχυρό κίνητρο που θα κάνει τον Πατέρα μας Θεό να μάς προσέξει ώστε μέσω της αγάπης να τεθούμε υπό την προστασία του! Αδέλφια μου, πέρασαν πολλοί αιώνες όπου ο άνθρωπος συνέχεια κατρακυλούσε στην αμαρτία, στο λάθος ώσπου ο Θεός μια μέρα ξέρουμε ότι γεννήθηκε σε σπερματική μορφή μέσα στον Αβραάμ. Μέσα από πολλές δοκιμασίες πίστης που έδωσε σε όλη του τη ζωή ο Αβραάμ κέρδισε την εμπιστοσύνη του Θεού. Με επιμονή και υπομονή κέρδισε τον Θεό ώστε ο ίδιος ο Θεός να τον ονομάσει φίλο Θεού! Σε αυτόν, τον Αβραάμ έδωσε την υπόσχεση ότι εκ του σπέρματός σου θέλουσι ευλογηθεί όλες οι φυλές της Γης και ξέρουμε ότι δεν εννοούσε τον Ισαάκ αλλά μέσω της τεκνογονίας και γενεαλογίας εννοούσε τον Χριστό ο οποίος σήμερα είναι Υιός Θεού σε πολλά έθνη. Η επαγγελία όμως αναφέρει ότι τον Κύριό μας θα τον αγαπήσουν όλα τα έθνη, όλες οι φυλές της Γης. Βλέπουμε ότι οι επαγγελίες από την ώρα που δίνονται μέχρι να λάβουν χώρα παίρνουν χρόνο διότι ο Θεός δεν βιάζει τις καταστάσεις αφού η αγάπη του δέχεται και αφήνει τους πάντες ώστε να τον ακολουθήσουν μέσα από την ελεύθερη βούλησή τους. Πέρασαν πολλοί αιώνες και κανείς δεν βρέθηκε ώστε να υπακούσει 100%, να διδάξει αλλά και να εκτελέσει χωρίς κόμματα, να υπηρετήσει δηλαδή το θέλημα του Θεού, τον νόμο του Θεού ώστε ο Θεός να τον εμπιστευθεί. Φυσικά πάρα πολλοί άνθρωποι, πριν και μετά την παρουσία του Αβραάμ, έφτασαν σε μεγάλο πνευματικό επίπεδο και οι περισσότεροι δικαιώθηκαν όμως όλοι αυτοί δεν είχαν το ολοκληρωμένο το οποίο θέλει ο Θεός. Η αμαρτία, η άγνοια, το λάθος, επικράτησαν μέχρι την ημέρα που ο Θεός παίρνει την απόφαση και στέλνει άγγελο στην μητέρα του Κυρίου μας, στην γλυκιά μας Παναγία και της αναγγέλλει ότι θα γεννήσει Υιόν Θεού τον οποίον θέλει ονομάσει Εμμανουήλ, αυτός θέλει είσθαι Θεός, άρχων ειρήνης, Θεός εθνών. Ο λόγος που ο Θεός γέννησε Υιό σαρκωθέντα ήταν για να δουν οι άνθρωποι ότι ο αναγεννημένος άνθρωπος είναι το στολίδι του Θεού, είναι το απαύγασμα της δόξης του Θεού μέσα στην Κτίση, μέσα στην Δημιουργία και ο δεύτερος λόγος ήταν για να σπάσει, διά μέσω του Υιού του, την κρούστα της απιστίας που συγκέντρωσαν οι αιώνες στη λογική των ανθρώπων φανερώνοντας μέσω αυτού του Υιού ο Πατέρας-Θεός την δύναμη του πνεύματος το οποίο εκδηλώνεται διά των έργων και διά του λόγου, αφού αυτός ο λόγος είναι Θεός και ξέρουμε ότι εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος και όλοι εμείς έχουμε λόγο. Έτσι ο Πατέρας μέσω του Υιού θα διδάξει και διδάσκει τον άνθρωπο, του φανερώνει τον τρόπο που θα ήθελε να επικοινωνεί ο άνθρωπος με τον εαυτό του, με τον συνάνθρωπο, με τον Θεό, με την Δημιουργία. Η παρουσία του Υιού άλλαξε τον κόσμο ολόκληρο και ο λόγος διότι ο άνθρωπος πιστεύει σε ό,τι βλέπει. Γι’ αυτό ο Πατέρας γέννησε παιδί το οποίο ήθελε να το δει ο πεσών άνθρωπος με σκοπό να ζητήσει τα άνω —αφού μέσω του Υιού του θα γνώριζαν οι άνθρωποι την αξία του πνεύματος, τα έργα του πνεύματος— και κατόπιν μέσω αυτού του Υιού να μπορέσει ο άνθρωπος (ο καθένας μας) να ελευθερώσει τον εαυτό του από την αμαρτία και από ό,τι υπάρχει γύρω του. Δεν είναι δυνατόν κάποιος να αντιληφθεί από μόνος του τον λόγο της παρουσίας του Θεού ή να αντιληφθεί ποιο είναι το σωστό ή ποιο το λάθος, ειδικότερα σήμερα, χρειάζεται κίνητρο και το κίνητρο για όλους εμάς υπάρχει, ήρθε, γεννήθηκε, μεγάλωσε, ο Κύριός μας και ο Θεός μας! Όλοι στην εποχή του τον γνώρισαν και μάλιστα τον ακολούθησαν λέγοντας, και ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν, και εθεασάμεθα την δόξαν αυτού, δόξαν ως μονογενούς παρά πατρός, πλήρης χάριτος και αληθείας. Όλα αυτά συντελέστηκαν, έλαβαν χώρα. Σήμερα, ερχόμαστε στη δική μας εποχή —δεν τον είδαμε τον Κύριο— σήμερα για εμάς υπάρχει κίνητρο; Ναι, υπάρχει και είναι το Πνεύμα της αληθείας, ο Παράκλητος, ο οποίος θα μας γνωρίσει τον Χριστό τον οποίον θα τον ζούμε μέσα μας και θα τον γνωρίσουμε όπως πραγματικά είναι. Ο Παράκλητος θα μας δείξει τον δρόμο να τον ζωοποιήσουμε στη ζωή μας ώστε να μην ζει πλέον ο Χριστός στην φαντασία μας ούτε σαν παραμύθι, ούτε σαν τύπος αλλά να ζει μέσα μας πραγματικά σαν Θεός. Χρειάζεται λοιπόν ο Παράκλητος, το Πνεύμα της αληθείας ώστε να ζωοποιήσει τον Θεό μέσα μας. Αν δεν έρθει ο Παράκλητος δεν μπορεί να ελευθερώσει ουδείς τον άνθρωπο από την παγίδα του κόσμου ο οποίος στηρίζεται στα υφιστάμενα στερεότυπα, στα συμφέροντα και στην θρησκεία εκείνη —την κάθε θρησκεία— που δεν ελευθερώνει τον άνθρωπο αλλά τυποποιεί τη ζωή του πιστού και κονσερβοποιεί την αλήθεια του Θεού αφού τα αποτελέσματα σήμερα φανερώνουν δυστυχώς ότι οι θρησκευτικές εκδηλώσεις που επικροτούν και θέλουν οι άνθρωποι να μας κάνουν να συμμετέχουμε, που μας παροτρύνουν δεν δημιουργούν τον άνθρωπο του Θεού αλλά δημιουργούν σε όσους συμμετέχουν (όπως και σε εμάς πιο παλιά) μια απλή σκιώδη πίστη, μια απλή αγάπη η οποία στρέφεται μόνο προς τα οικεία πρόσωπα (και αυτό όχι πάντα), μια θεωρία των λόγων η οποία απευθύνεται στους άλλους. Ο άνθρωπος έχει οδηγηθεί με την πάροδο των αιώνων και την αποστασία του από τον Θεό σε ανυπαρξία, είναι σαν να μην υπάρχει —ζωντανός νεκρός— αφού η δική σας η ώρα φανερώνει ο Λόγος του Θεού είναι πάντοτε έτοιμη. Αδέλφια μου, σήμερα αλλάζουμε εποχή διότι η δυναμική του πνεύματος εκδηλώνεται παντού αφού ο Θεός διά Πνεύματος Αγίου γέμισε τον κόσμο μας αγαθά, ειδικότερα σήμερα που η γνώση πράγματι φυσιοί και μέσω αυτής πολλοί άνθρωποι αρχίζουν να σκέφτονται, να φιλοσοφούν. Όμως αυτό δεν είναι αρκετό διότι παρόλο που η φιλοσοφία υπάρχει οι άνθρωποι —ακόμα και σήμερα που γέμισαν αγαθά— δεν γέμισαν με Πνεύμα Θεού, δεν γέμισαν με σοφία Θεού. Είναι γραφικό, οι άνθρωποι αγάπησαν την κτίσιν παρά τον κτίσαντα. Όμως η ελπίδα δεν καταισχύνει, δεν χάθηκε ο Θεός, έχει σχέδιο ο Θεός το οποίο εξελίσσεται αφού και σήμερα ο Θεός ενεργεί στον κόσμο με σκεύη εκλογής τα οποία φανερώνουν την σοφία Του. Σήμερα όλοι καταλαβαίνουμε τι πρέπει να κάνουμε όμως το υλικό στοιχείο επειδή είναι εμφανές κλέβει την παράσταση, την προσοχή ακόμη και του πνευματικού ανθρώπου. Γι’ αυτό ο Πατέρας, ο Θεός θέλησε να δώσει ένα ισχυρό κίνητρο, έναν ισχυρό λόγο ώστε να απεγκλωβίσει τον άνθρωπο από το λάθος, από την φθορά, από την αμαρτία, από τον εγωισμό, από το υλικό στοιχείο, από την απιστία. Γι’ αυτό γέννησε τον Υιό του, γι’ αυτό έστειλε το παιδί του το οποίο οι προφήτες φανέρωσαν, προείδαν κατ’ αποκάλυψη Θεού. Ο Υιός αδέλφια μου είναι το κίνητρο όλων μας, ήταν και είναι το απαύγασμα της δόξης του Θεού. Είναι το κίνητρο εκείνο που θα δώσει το έναυσμα διά Πνεύματος Αγίου ώστε να δημιουργήσει ο Πατέρας τον άνθρωπο του Θεού, τον λαό του Θεού, την οικογένεια του Θεού, την εκκλησία της Φιλαδέλφειας. Όσοι γνωρίζουν το πνεύμα του Θεού, όσοι γνωρίζουν τον πραγματικό Θεό θέλουν να τον μιμηθούν. Ο Θεός γεννάται εν ανθρώπω και ο άνθρωπος γεννάται εν Θεώ. Όλοι όσοι τον γνώρισαν άρχισαν να ζουν μέσα τους την μέγιστη αξία του πνεύματος το οποίο δημιουργεί τη ζωή, ποιοτική και ποσοτική. Κάνει τη ζωή μας να διέπεται από σοφία Θεού συναρπάζουσα. Αλλάζει τη ζωή μας αφού συμπληρώνει ελλείποντα και στοιχεία ευγενής άμιλλας, (η επικοινωνία μας αλλάζει). Είναι ευγενής ο Θεός και ενεργεί στη ζωή μας με εκδηλώσεις αγάπης και με θαύματα μεγάλα σε όλους τους τομείς ειδικότερα στον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου. Ο άνθρωπος του Θεού βλέπει το θαύμα που συντελείται έξω απ’ αυτόν αλλά το μεγαλύτερο θαύμα βλέπει να συντελείται μέσα του με την μετάνοια ή την αναγέννηση. Ο άνθρωπος του Θεού αρχίζει να ελευθερώνεται με την παρουσία του Χριστού όπως και όλοι οι άνθρωποι. Ο πεσών άνθρωπος αρχίζει να νιώθει πραγματική χαρά, να αντιλαμβάνεται την σοφία του Θεού η οποία φανερώνεται σε εμάς διά Πνεύματος Αγίου αφού ο Θεός διά Πνεύματος Αγίου νομοθετεί εαυτόν μέσα στη ζωή μας, πάντα όμως μέσα από την ελεύθερη βούλησή μας. Έτσι ο άνθρωπος του Θεού γνωρίζοντας τον Θεό περιφρονεί τις μέχρι χθες αρχές που θεωρούσε ως σοφία η οποία σοφία καταλήγει τον άνθρωπο στην μέγιστη μωρία, στον θάνατο. Έχουμε πολλά παραδείγματα, το μέγιστο παράδειγμα ο άφρονας ο οποίος επένδυσε στο υλικό στοιχείο πιστεύοντας ότι αυτό θα του εξασφαλίσει τη ζωή, απορρίπτοντας την σοφία του Θεού η οποία εκδηλώνεται με την αγάπη του Θεού η οποία όταν μοιράζεται πολλαπλασιάζεται. Ο Χριστός είναι αδέλφια μου ένα δοχείο θείας χάριτος, είναι ο άνθρωπος εκείνος ο οποίος μέσα από την ύψιστη υπακοή στον ουράνιο Πατέρα του έγινε παράδειγμα προς μίμηση. Είναι ο Χριστός το μεγαλύτερο κίνητρο για τον πεσόντα άνθρωπο ο οποίος Χριστός μέχρι συντελείας των αιώνων μπορεί διά Πνεύματος Αγίου να οδηγήσει τον καθένα που τον επικαλείται στο καθ’ εικόνα και ομοίωση. Αυτός ο Χριστός γνωρίζοντας την αλήθεια που είχε μέσα του προχώρησε χωρίς φόβο για να φέρει εις πέρας την αποστολή του, μια αποστολή θυσίας, υπακοής, αγάπης, ευθύνης η οποία θυσία έγινε το πτώμα που θα χορτάσουν οι αετοί, οι υιοί και οι θυγατέρες του Θεού. Ο ίδιος φανέρωσε, παράδειγμα έδωκα εις εσάς, διά να κάμνητε και σεις, καθώς εγώ έκαμον εις εσάς.

Ο Χριστός αδέλφια μου παραμένει ισχυρό κίνητρο για όλους μας. Πώς τα κατάφερε να γίνει το κίνητρο εκείνο που μπορεί να αναγεννήσει και εμάς σήμερα μετά 2.000 χρόνια αφού δεν τον βλέπουμε, δεν τον ζούμε όπως οι πρώτοι μαθητές; Και όμως το θαύμα έγινε, δεν χρειάζεται να πάμε μακριά για να βρούμε τον Χριστό αρκεί να κοιτάξουμε μέσα μας, τον εαυτό μας, αμέσως θα δούμε ότι πράγματι μέσα μας υπάρχει η αγάπη μας σε αυτόν και οι προθέσεις μας είναι να τον ακολουθήσουμε, θέλουμε να τον ακολουθήσουμε και ο λόγος διότι πουθενά στον κόσμο —όσοι έχουν συνειδητοποιήσει το κάλεσμα αυτό και έχουν γνωρίσει εν μέρει τον Θεό— δεν είδαμε μια τέτοια ωριμότητα πνευματική σε άνθρωπο αλλά και μια τέτοια ξεχωριστή, μοναδική στάση ζωής. Ο Χριστός ήταν γεμάτος έλεος και αγάπη ακόμη και προς τους εχθρούς. Ερχόμαστε σε εμάς τώρα, ρωτάμε, για ποιο λόγο σε εμάς σήμερα μας φαίνεται δύσκολο να κάνουμε το θέλημα του Θεού ενώ γνωρίζουμε ότι δεν χρειάζεται να θυσιαστούμε αλλά απλώς να αναγεννηθούμε ώστε η ζωή που έχουμε και μας αρέσει να γίνει αιώνια; Συνεχίζουμε να ρωτάμε, για τον Χριστό μας ήταν εύκολα όλα αυτά που έκανε (ο αγώνας), ήταν όλα προγραμματισμένα για αυτόν ή αγωνίστηκε; Ο Λόγος του Θεού το φανερώνει και αυτό, διά του Απ. Παύλου, καίτοι ων υιός, έμαθε την υπακοήν αφ’ όσων έπαθε. Ακόμα στον Λόγο του Θεού αναφέρεται, πειρασθείς κατά πάντα δύναται να βοηθήση τους πειραζομένους. Ο Χριστός για να φτάσει στο σημείο να γίνει το παγκόσμιο κίνητρο το οποίο θα οδηγήσει τον άνθρωπο στην χώρα των ζώντων, αν και Υιός Θεού, παρόλα αυτά αγωνίστηκε και απεδείχθη Υιός Θεού κατά το πνεύμα της δικαιοσύνης του η οποία ήτο η προσφορά, η οποία προσφορά ολοκληρώνεται με την σταυρική του θυσία. Ο Χριστός από παιδικής ηλικίας σπούδαζε την σοφία του Θεού αλλά και τις προφητείες, ακόμη, μάθαινε τον νόμο του Θεού, μεγάλωσε με τον Λόγο του Θεού στα χέρια του. Στην εποχή του δεν υπήρχαν γι’ αυτόν όλα αυτά που καλούνται να ακολουθήσουν από παιδικής ηλικίας τα δικά μας παιδιά τα οποία τα αποδιοργανώνουν και τα απομακρύνουν από την λογική του Θεού, αφού σήμερα αν μιλήσεις σε αυτά για Θεό σε κοιτάνε λες και είσαι από άλλον πλανήτη και καλά κάνουν εν μέρει, αφού αυτόν τον Θεό που τους συστήνουν οι άνθρωποι, οι θρησκείες δεν τον ξέρουν διότι μέσα τους έχουν πολύ Θεό, έχουν έναν άλλον Θεό, τον Θεό της αγάπης, του ελέους, της δικαιοσύνης. Έχουν τον Θεό μέσα τους τα παιδιά και δεν μπορούν να καταλάβουν αυτόν τον Θεό που τους συστήνουν οι άνθρωποι. Τα πρώτα λοιπόν πνευματικά κίνητρα του Κυρίου που καθόρισαν στη συνέχεια τη ζωή του, την αποστολή του δημιουργήθηκαν από τον ναό του Θεού, από εκείνη την γυναίκα που είναι το απαύγασμα της δόξης του Θεού, από την εκλεκτή του Θεού που δεν είναι άλλη από την μητέρα του και μητέρα μας, την Αειπαρθένο Μαρία, εκ ταύτης γαρ πηγάζεις μυστικώς θαυμάτων ποταμούς τας δωρεάς· και αρδεύεις τας καρδίας και τας ψυχάς των πίστει κραυγαζόντων σοι· Δόξα τω Θείω Τόκω σου, Αγνή, δόξα τη παρθενία σου, δόξα τη προς ημάς σου ανεκφράστω προνοία Άχραντε. Εμείς τώρα, στη αρχή της πνευματικής μας ζωής δεν έχουμε αυτές τις προδιαγραφές, δεν μπορούμε να καταλάβουμε τις δικές του λειτουργίες αφού από παιδί ο Χριστός μάθαινε τον νόμο του Θεού, μεγάλωνε μέσα του αυτάγαθα το αγαθό, δεν μπορούμε να καταλάβουμε την ξεχωριστή ιδεώδη συμπεριφορά του, την ώριμη στάση του διότι πόσο χρόνο χάνουμε εμείς μέχρι να καταλάβουμε τι πρέπει να κάνουμε; Πολλοί άνθρωποι πεθαίνουν και δεν γνωρίζουν την σοφία του Θεού, τον Λόγο του Θεού ούτε καν γνωρίζουν ότι υπάρχει πόσο μάλλον να ζήσουν αυτή την σοφία του Θεού. Γεμίσαμε δυστυχώς αδέλφια μου με τοξικά-εωσφορικά απόβλητα. Καμία σχέση δεν έχουμε με τον Χριστό αφού αυτός, όπως ανέφερα και πιο πάνω, από μικρός διάβαζε τους προφήτες, μελετούσε τον νόμο του Θεού, πάνω σ’ αυτόν αναπτύσσονταν καθημερινά, έτσι δημιούργησε μέσα του ως λογική μόνο τον νόμο του Θεού. Η μελέτη λοιπόν των Γραφών και η προσευχή ήταν το φαγητό του σε καθημερινή βάση αφού δώδεκα χρονών στον ναό όπου βρέθηκε διά το Πάσχα των Ιουδαίων με την σοφία που τον διακατείχε έκανε τους διδασκάλους των Ιουδαίων, τους γραμματείς και Φαρισαίους να απορούν. Ο Χριστός κρατήθηκε μακριά από την αμαρτία διότι κατάλαβε από μικρός το θέλημα του Θεού. Κατάλαβε ότι ο Πατέρας του τον καλεί να κενώσει εαυτόν και να ακολουθήσει το δικό του θέλημα γνωρίζοντας ότι αυτό θα επαναφέρει το σύνολο των ανθρώπων στην πληθωρική σοφία του Θεού η οποία ζωοποιεί αλλά και θεοποιεί τον πεσόντα άνθρωπο, στο οποίο κάλεσμα του Πατέρα του ανταποκρίθηκε με ωριμότητα και σοβαρότητα πνευματική. Ερχόμαστε σε εμάς σήμερα, για ποιον λόγο εμείς μπλέκουμε σε όλη μας τη ζωή με την άγνοια, με την αμαρτία, με την ημιμάθεια, με τα στερεότυπα, με το σύστημα —ενώ είμεθα χριστιανοί— και στο τέλος οδηγούμαστε σε αδιέξοδο; Είναι απλό, γιατί το σύστημα του κόσμου είναι έτσι φτιαγμένο που μας παραπλανά από παιδικής ηλικίας και μας αποπροσανατολίζει από την αλήθεια που μας καθιστά αυτή η αλήθεια να υπηρετούμε Θεό, αγάπη, αδελφό, ζωή. Φυσικό είναι, αφού δεν έχουμε μια παιδεία πνευματική όπως είχε ο Κύριός μας, να γεμίζουμε με εντάλματα ανθρώπων, με υποκατάστατα πνευματικά και με υποχρεώσεις πολλές οι οποίες καθορίζουν μετέπειτα —για πολλά χρόνια— την άγνοια στη ζωή μας, την αμαρτία, το λάθος τις οποίες υποχρεώσεις δεν μπορεί εύκολα κάποιος να τις αποτινάξει ακόμα και την στιγμή που θα σκεφτεί να ακολουθήσει τον Θεό. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να καταλάβει ότι είναι μέσα του ο Θεός και ξεκινά να τον ψάχνει δεξιά και αριστερά. Τρέχει από μοναστήρι σε μοναστήρι, από οργάνωση σε οργάνωση, τρέχει παντού να βρει τον Θεό, να βρει δηλαδή κάτι που είναι μέσα του. Μακάρι να τον βρει διότι αυτός που τρέχει δεξιά και αριστερά τον ψάχνει και μακάρι να βρει και κατάλληλο άνθρωπο, άνθρωπο Θεού —αυτό παίζει μεγάλο ρόλο στη ζωή μας— γιατί μπορεί κάποιος να πέσει σε παγίδα και να πιστέψει για Θεό μια ξένη διδασκαλία και να το αντιληφθεί μετά από πολλά χρόνια και να καταλάβει ότι έχασε πολύτιμο χρόνο. Μακάρι να βρει τον άνθρωπο του Θεού ώστε να μην πέσει στην παγίδα να υπηρετήσει το ψέμα για αλήθεια αφού πολλοί ψευδοπροφήτες υπάρχουν στον κόσμο και τους βλέπουμε αιώνες τώρα να παρουσιάζονται ως εκλεκτοί Θεού. Το ότι είναι ψευδοπροφήτες το αντιλαμβανόμεθα διότι τρέφουν εαυτούς ενώ τα ποίμνια έξω έχουν ημιμάθεια και άγνοια. Μάλιστα πολλές φορές καταφέρνουν να κερδίζουν και την εύνοια της πολιτείας. Όλοι εμείς γεννηθήκαμε σ’ ένα δημοκρατικό κράτος χρειάζεται λοιπόν όπως μας διέπει σοφία στον υλικό τομέα να μας διέπει και στον πνευματικό. Όπως όταν έχουμε ένα πρόβλημα υγείας ψάχνουμε για τον καλό γιατρό έτσι να ψάξουμε και για τον καλό πνευματικό και για να τον βρούμε αυτόν τον καλό πνευματικό πρέπει και εμείς να γίνουμε πνευματικοί, πρέπει και εμείς να διαβάσουμε. Όλοι γνωρίζουμε γράμματα και όλοι μπορούμε να διαβάσουμε και να αντιληφθούμε ποιος εργάζεται το θέλημα του Θεού διότι αν εμείς τώρα αφεθούμε και κάνουμε ότι δεν ξέρουμε τίποτα τότε σιγά-σιγά θα δογματίσουμε εαυτούς πάνω σε άλλες λογικές ή θεωρίες. Μακάρι όσοι ψάχνουν τον Θεό να τον βρουν αμέσως και να βρουν ανθρώπους κατάλληλους που υπηρετούν Θεό ώστε να μάθουν εξαρχής το θέλημα του Θεού, την αλήθεια, όμως και εδώ πολλές φορές βλέπουμε να υπάρχει ένα πρόβλημα. Το παράξενο είναι ότι και αν βρει κάποιος τον άνθρωπο του Θεού και λάβει οδηγία πάλι αργεί να την υιοθετήσει μέχρι να επιλέξει την υπακοή. Πολλοί επιλέγουν με τον άνθρωπο του Θεού την σχέση εκείνη η οποία μοιράζεται. Ξέρουμε όμως ότι δεν μπορούμε να δουλεύουμε δύο κυρίους διότι ή τον έναν θα μισήσουμε και τον άλλον θα αγαπήσουμε ή το αντίθετο. Εάν όμως ακούσουμε τον άνθρωπο του Θεού θα μπούμε στο αγιαστήριο, εκεί θα συντονίσουμε εαυτό πάνω στο θέλημα του Θεού. Αν το κάνουμε αυτό θα αρχίσουμε να μετράμε από εκείνη την στιγμή την ηλικία μας με την ηλικία του Χριστού μας. Ένα χρόνο στο αγιαστήριο, ένα χρόνο πνευματικότητας βιολογικής δικής του θα έχουμε αποκτήσει —δεν μιλάω για γνώση αλλά για πνευματική επένδυση— δύο χρόνια στο αγιαστηριο, δύο χρόνια πνευματικής επένδυσης. Δεν απελπιζόμαστε, συνεχίζουμε διότι η χάρη του Θεού μάς επισκιάζει πολύ νωρίτερα όταν δει ωριμότητα και συναίσθηση ευθύνης. Έτσι θα καταφέρουμε σιγά-σιγά με μια υπομονή και έναν αγώνα συνεχόμενο να φτάσουμε στο δικό του πνευματικό επίπεδο. Όσοι δεν αφιερώνονται μπορεί να λένε για τον Θεό όμως είναι σίγουρο ότι δεν έχουν μέσα τους Θεό αφού η ζωή τους στηρίζεται στα χρήματα, στα συμφέροντα αλλά και στα φάρμακα. Δεν είναι εύκολο δηλαδή ένας άνθρωπος έτσι με τα λόγια και με μια απλή, σκιώδη πίστη να βρει τον Θεό. Ένας μονάχος όταν ήρθε ο καιρός να πεθάνει, σε ηλικία 93 ετών, ζήτησε στον τάφο του να γράψουν: Μοναχός Ιωσήφ, ηλικία 3 ετών. Τότε τον ρώτησαν οι άλλοι, για ποιο λόγο αφού είσαι 93; Και αυτός απάντησε, πριν 3 χρόνια γνώρισα τον Χριστό. Βλέπουμε πόσο δύσκολο είναι, όταν δεν βρεθείς σε περιβάλλον Θεού, πόσα χρόνια μπορείς να χάσεις και να μην τον γνωρίσεις! Πολλοί καταλαβαίνουν το τι θέλω να πω με όλα αυτά, θέλω να είμαι ειλικρινής με τους ανθρώπους διότι αν ρίξουν μια ματιά γύρω τους θα δουν ανθρώπους οι οποίοι έχουν 10, 20, 30, 40 χρόνια πνευματικού αγώνα και δεν διαφέρουν από τους ανθρώπους του κόσμου. Όσοι λοιπόν θέλουμε να υπηρετήσουμε την αλήθεια, τον Θεό ας σταματήσουμε τα κηρύγματα, τις εξυπνάδες και ας εισέλθουμε στο αγιαστήριο, μόνο με αυτόν τον τρόπο θα γλιτώσουμε την πτώση διότι ξέρουμε ότι προ της πτώσης έρχεται ο εγωισμός. Αν θέλουμε να κάνουμε μια σοβαρή πνευματική επένδυση θα την κάνουμε μόνο με την αφιέρωση. Στον Χριστό, αδέλφια μου, με τον αγώνα που έκανε από παιδικής ηλικίας αναπτύχθηκε μέσα του ένα πνεύμα το οποίο κάτω από όλες τις συνθήκες του χορηγούσε λύσεις, φυσική συνέπεια να ήταν πάντα χαρούμενος, γεμάτος ζώσα πίστη αφού και στα προβλήματα ακόμη των συνανθρώπων του είχε λύσεις οι οποίες γίνονταν ισχυρά κίνητρα προς μετάνοια και αναγέννηση πολλών. Με την πνευματική ζωή που του καθόρισε ο Πατέρας δημιουργήθηκε καθαρισμός και αγιασμός, ο καθαρισμός δημιουργεί ζώσα πίστη έτσι από μικρός έμαθε να λέει και να γίνεται. Η πίστη αυτή του καθόρισε μετέπειτα την αποστολή αφού ξεκίνησε το δημόσιο έργο του με θαύματα μεγάλα. Ποτέ λοιπόν ο Χριστός —στο ερώτημά μας για το πώς απέκτησε ό,τι απέκτησε— δεν έπαψε να αγωνίζεται σ’ όλον τον επί Γης βίο του, ποτέ δεν μπήκε καν στην διαδικασία να σκεφτεί ότι, «Εγώ έχω αποστολή αφού γεννήθηκα διά Πνεύματος Αγίου, ας πέσω για ύπνο, ας κοιμηθώ και όλα θα γίνουν, θα ξυπνήσω μια μέρα Θεός και όλοι θα μιλούν για μένα». Εν αντιθέσει με πολλούς ανθρώπους που καλεί ο Θεός και αυτοί αρχίζουν με σκέψεις εωσφορικές να τον επιζητούν σε σημείο ώστε να λένε, «αν είναι θέλημα Θεού θα κάνω τα πάντα, αρκεί να μου το πει ο Θεός», θέλει δηλαδή να έρθει ο ίδιος να του το πει. Δεν λέει κάπου μέσα στον Λόγο Του ότι, θα στείλω τον αποστείλαντά με, αν δεχτείς αυτόν εμένα δέχεσαι; Πώς διαφορετικά να στο πει άνθρωπε ο Θεός; Ο Θεός με σκέψεις έρχεται, σου φέρνει μια σκέψη να την υπηρετήσεις, μια αλήθεια. Αν έρθει ο ίδιος ο Θεός θα εγκλωβίσει τη ζωή σου αφού έχεις άλλα σχέδια. Ο Θεός θέλει μέσα από την ελεύθερη βούλησή μας, μέσα από την συνειδητοποίηση να ακολουθήσουμε το αγαθό. Πώς αλλιώς να το πει λοιπόν; Αφού μας το είπε; Από την ώρα που καταλαβαίνω τι πρέπει να κάνω πάει να πει ότι μου το είπε, εκείνο που χρειάζεται είναι να ξεκινήσω συνειδητό αγώνα και ο λόγος που ο Θεός θέλει να κάνω αγώνα είναι όχι γιατί θέλει να με ταλαιπωρήσει αλλά γιατί θέλει να με σπουδάσει, να με εκπαιδεύσει ώστε να δημιουργήσω χαρακτήρα Θεού με στοιχεία Θεού. Ο Υιός και Λόγος του Θεού του ζώντος μεγάλωσε μέσα στην σιωπή εν αντιθέσει με εμάς που από μικρή ηλικία όλη την ώρα μιλάμε, μιλάμε, μιλάμε χωρίς να ξέρουμε και τι λέμε πολλές φορές. Χαζομάρες λέμε —το είπα τώρα έτσι για να το ακούσει και η Ελένη μου στη Θεσσαλονίκη που της αρέσει όταν λέω ότι χαζομάρες πολλές φορές κάνουμε στη ζωή μας. Και που έγκειται η χαζομάρα μας; Έγκειται στο ότι όλη την ώρα λέμε, «εγώ κάνω αυτό», «εγώ κάνω το άλλο». Στο εγώ, εκεί έγκειται και δεν μπορεί να καταλάβει ο εγώ ότι άμα φύγει η χάρη του Θεού, μια ξαφνική ζαλάδα και ο εγώ —αυτός δηλαδή που έχει το εγώ στη ζωή του, που θεωρεί τον εαυτό του ιδιαίτερο, ξεχωριστό— θα αρχίσει να φωνάζει, «Παναγία βόηθα». Μάλιστα μερικοί ακόμα και στον πόνο τους αντί να μετανοήσουν επειδή έχουν κάποια χρήματα συνεχίζουν το εγώ με το «εγώ πληρώνω και είναι όλοι υποχρεωμένοι να με υπηρετήσουν». Δεν μπαίνει ο άνθρωπος στη διαδικασία να σκεφτεί για ποιο λόγο παραχώρησε ο Θεός να συμβεί κάτι στη ζωή του ώστε να το πάρει αγαθά και να διορθώσει τον εαυτό του αλλά ο άνθρωπος επειδή έμαθε έτσι από παιδικής ηλικίας επιμένει στον εωσφορικό εγωισμό του ακόμα και την ώρα του πόνου με το εγώ του. Μια φορά είχα τον πατέρα μου άρρωστο στο νοσοκομείο και ένα βράδυ εκεί που καθόμουνα, στο διπλανό κρεβάτι, φέρανε εκτάκτως έναν μοναχό —ήταν ένας γεροδεμένος άνθρωπος, μου έκανε εντύπωση— που είχε έναν πόνο στην κοιλιά του. Όλη την ώρα αυτός ο άνθρωπος τι έκανε, εκεί που ήταν δίπλα από το κρεβάτι του πατέρα μου, όλη την ώρα έλεγε, «Θεέ μου, τι έκανα; Κύριε ημών Ιησού Χριστέ ελέησέ με, τι έκανα;». Του λέω, «γιατί πρέπει οπωσδήποτε να κάνατε κάτι, μπορεί να είναι ένας πόνος». «Όχι», μου λέει, «κάτι έκανα, θα το βρω όμως, εδώ που ήρθα θα το βρω» και κρατούσε συνέχεια την κοιλιά του. Τον ρωτάω, «πόσο χρονών είστε;» μου λέει, «είμαι 102 χρονών». Μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση! Ήταν ένας άνθρωπος που δεν χρειάζονταν κανέναν να τον υπηρετήσει, σηκώνονταν όρθιος μόνος του, πήγαινε παντού, έκανε όλες τις δουλειές του. Όλη την νύχτα —καθόμουνα και εγώ και προσευχόμουνα γι’ αυτόν που πονούσε— αυτός έλεγε, συνέχεια, «Θεέ μου, τι έκανα, τι έκανα; Κύριε ημών Ιησού Χριστέ ελέησέ με». Μέχρι το πρωί είχε γίνει καλά, τον άφησε ο πόνος —βγήκαν οι εξετάσεις ήταν μια χαρά— σηκώθηκε και έφυγε. Μόνος του έφυγε, πήρε τα πράγματά του και έφυγε. Κοιτάξτε τώρα ο άνθρωπος του Θεού! Αδέλφια μου, σε όλη του τη ζωή ο Χριστός όπως προανέφερα συνδιαλέγονταν με τον νόμο του Θεού και τις Γραφές και αφού το έκανε ο Χριστός να το κάνουμε και εμείς. Το ότι μελετούσε αποδεικνύεται διότι στις ερωτήσεις των γραμματέων και Φαρισαίων όταν βρέθηκε στον ναό σε ηλικία 12 χρονών ή οπουδήποτε απαντούσε μέσα από τις Γραφές. Είναι λοιπόν φυσικό όταν ζει κάποιος στα Άγια των Αγίων το Πνεύμα του Θεού να αυξάνει και να εμπλουτίζει τον άνθρωπο αυτό σε σοφία και σε γνώση, κάτι που και εμείς μέχρι χθες δεν το είχαμε συλλάβει. Εμείς θεωρούσαμε ότι έπρεπε να πηγαίνουμε στην Εκκλησία την Κυριακή ή σε καμιά γιορτή και από εκεί και πέρα θεωρούσαμε ότι όλα ήταν καλά, ότι ήμασταν εντάξει απέναντι στον Θεό, ότι οι υποχρεώσεις μας ήταν αυτές. Δεν είναι θέμα όμως υποχρεώσεων ή να κάνουμε το τυπικό ώστε να βγάλουμε την υποχρέωση, είναι θέμα αναγέννησης και δεν θα πρέπει να εφησυχάζει ο άνθρωπος του Θεού μέχρι να αναγεννηθεί, μέχρι να συναντήσει τον Θεό και πνευματικά και πρόσωπο με πρόσωπο, τότε η χαρά του θα είναι άπειρη. Ο Χριστός κατάλαβε την αποστολή του όπως σας είπα από πολύ μικρός γι’ αυτό δεν θέλησε να αποκτήσει υποχρεώσεις ώστε όταν έρθει ο χρόνος ελεύθερα να κάνει το θέλημα του Θεού το οποίο θα ελευθέρωνε τον άνθρωπο. Εμείς μέχρι να καταλάβουμε την αποστολή μας ή πρέπει πρώτα να δημιουργηθεί κάποιο σοβαρό πρόβλημα στη ζωή μας ή  περνάνε πολλά χρόνια. Φανταστείτε δηλαδή το σύστημα πως μας οδηγεί έτσι που να μην μπορούμε να καταλάβουμε ποιο είναι το θέλημα του Θεού ώστε να το υπηρετήσουμε πρώτα στη ζωή μας αφού ο ίδιος είπε ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και ταύτα πάντα θέλουσι σας προστεθή. Ο Χριστός λοιπόν αδέλφια μου όλα αυτά τα ζούσε μέσα του και ετοίμαζε εαυτό για την μεγάλη αποστολή, την οποίαν είχε αντιληφθεί και κατόπιν με ωριμότητα την έφερε εις πέρας. Ο Χριστός επομένως είναι το κίνητρο όλων μας και αυτόν θα πρέπει να ακολουθούμε και με αυτόν θα πρέπει να συνδιαλεγόμεθα κάθε στιγμή. Σήμερα είτε το θέλουμε είτε όχι ο Θεός ενέπνευσε μέσα μας ότι θα έρθει πάλι στην Γη διά του Παρακλήτου όπως και στους ανθρώπους της εποχής του Χριστού ότι θα στείλει τον Μεσσία. Το περίμεναν αυτό οι άνθρωποι στην εποχή του, όλοι το γνώριζαν και πολλοί ήταν έτοιμοι όταν τον δουν να τον ακολουθήσουν. Ετοιμάζονταν ο Χριστός ετοιμάζονταν και ο κόσμος, ο Θεός δηλαδή δεν έκανε μονόπλευρα το έργο του, ετοίμαζε τον απεσταλμένο του Θεού ετοίμαζε όμως και τους ανθρώπους να τον γνωρίσουν αφού και ο ίδιος είπε και σεις απ’ αρχής μετ’ εμού είσθε. Αφού τον γνώρισαν ο Κύριος με τα έργα του έκανε όλους τους ανθρώπους να τον ακολουθήσουν διότι διά μέσω του γνώρισαν όλοι τον Πατέρα, τον Θεό, γνώρισαν την αγάπη, γνώρισαν αυτόν που δημιούργησε τη ζωή από αγάπη για να ζει στην αγάπη. Γνώρισαν αυτόν που έδωσε το δικαίωμα της ελευθερίας στον άνθρωπο να κάνει ό,τι θέλει διότι ο Θεός δεν θέλει φοβισμένους ανθρώπους ούτε σκλάβους, θέλει ανθρώπους ελεύθερους. Ο Θεός θέλει μέσα από την ελευθερία του να τον δοξάζει ο κάθε άνθρωπος αφού τον γνωρίσει και να τον δοξάζει με τη ζωή του η οποία ζωή —του καθενός μας— θα πρέπει να κοσμείται από ουρανοδρομη σοφία η οποία έρχεται πάντα μέσα από την συνεχόμενη αναγέννηση σε σημείο ώστε να γίνεται η ζωή μας μια εγκυκλοπαίδεια όπου κάθε φύλλο που θα γυρίζει ο καθένας μας, σε κάθε στιγμή της ζωής του μέσα από τις εμπειρίες του να μπορεί να βρει κάτι να σπουδάσει. Γι’ αυτό λέμε ότι είναι σοφία Θεού, βάσει του Λόγου του Θεού, ότι τα πάντα συνεργούν στο αγαθό. Ο Κύριός μας και ο Θεός μας φανέρωσε ότι ο Πατέρας μας ζητά την επιστροφή του ανθρώπου στον κήπο της Εδέμ, λέγοντας, πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν. Ο άνθρωπος για να συλλάβει τα άνω πρέπει πρώτα να ζήσει τα κάτω ώστε να εκτιμήσει τα άνω, τα οποία στην αρχή τού χαρίστηκαν του ανθρώπου (η καθημερινή σχέση του με τον Πατέρα) αλλά δεν τα εκτίμησε. Σήμερα όμως θα πρέπει να τα διεκδικήσουμε —ο καθένας μας— διότι μας ανήκουν ώστε να μπορέσουμε να τα κληρονομήσουμε αιώνια. Κάποιος άλλος μάς τα έκρυψε και μάς έδωσε μια πάρα πολύ φτωχή περιουσία να διαχειριζόμαστε, την αμαρτία, η οποία κάνει τον άνθρωπο να νομίζει ότι χορταίνει ενώ πάντα είναι νηστικός. Όπως στην εποχή του Χριστού έτσι και σήμερα, το ίδιο συμβαίνει, ο Θεός διά Πνεύματος Αγίου μάς ετοιμάζει να γνωρίσουμε ότι ο Θεός έρχεται πάλι στη Γη αφού διά Πνεύματος Αγίου μάς φανέρωσε ότι φτάνει ο καιρός για να ιδρυθεί η βασιλεία του και να αποκαταστήσει το ψέμα με την αλήθεια, την αμαρτία με την αναμαρτησία, με τον αγιασμό, την ασθένεια με την υγεία, την φθορά με την αφθαρσία, τον θάνατο με τη ζωή. Το κίνητρο που θα γίνει αιτία να δοξαστεί ο Θεός-Πατέρας διά του Χριστού υπάρχει, αυτόν τον Υιόν λοιπόν να ακολουθήσουν όλα τα έθνη συνειδητά. Ας μην πέφτουμε στις παγίδες άλλων ανθρώπων οι οποίοι καθορίζουν τον Θεό στη ζωή μας. Σήμερα εμείς για να γνωρίσουμε τον Χριστό θα χρειαστεί και ο Παράκλητος, θα χρειαστεί Εκείνος. Ο Χριστός υπάρχει, είναι το ισχυρό κίνητρο αλλά θα χρειαστεί και ο Παράκλητος, Εκείνος ο οποίος θα μας τον ζωοποιήσει στη ζωή μας. Ο Κύριος τόνισε, συμφέρει υμίν ίνα εγώ απέλθω. Εάν γαρ μη απέλθω, ο παράκλητος ουκ ελεύσεται προς υμάς. εάν δε πορευθώ, πέμψω αυτόν προς υμάς· και ελθών εκείνος —τι δουλειά θα κάνει;— ελέγξει τον κόσμον περί αμαρτίας και περί δικαιοσύνης και περί κρίσεως. περί αμαρτίας μεν, ότι ου πιστεύουσιν εις εμε· περί δικαιοσύνης δε, ότι προς τον πατέρα μου υπάγω και ουκέτι θεωρείτε με· περί δε κρίσεως, ότι ο άρχων του κόσμου τούτου κέκριται. Έτι πολλά έχω λέγειν υμίν, αλλ’ ου δύνασθε βαστάζειν άρτι. όταν δε έλθη εκείνος, το Πνεύμα της αληθείας, οδηγήσει υμάς εις πάσαν την αληθειαν· ου γαρ λαλήσει αφ’ εαυτού, αλλ’ όσα αν ακούση λαλήσει, και τα ερχόμενα αναγγελεί υμίν. εκείνος εμέ δοξάσει, ότι εκ του εμού λήψεται και αναγγελεί υμίν. πάντα όσα έχει ο πατήρ εμά εστι· διά τούτο είπον ότι εκ του εμού λήψεται και αναγγελεί υμίν. Το πλήρωμα του χρόνου ήρθε, όλα το μαρτυρούν ακόμα και ο κόσμος μας το μαρτυρεί, το έδαφος έχει ετοιμαστεί. Αδέλφια μου ο κόσμος μας σε όλο το παγκόσμιο γίγνεσθαι διέρχεται σήμερα μια παγκόσμια κρίση η οποία μπορεί να πάρει, αν δεν προσέξουμε, τρομακτικές διαστάσεις. Εμείς όλοι καλούμαστε να μετατρέψουμε την οποιαδήποτε κρίση σε ευκαιρία αναγέννησης και αυτό θα γίνει. Είναι άραγε δυνατόν σήμερα να γίνει αυτή η αναστροφή ή καλύτερα η ριζική πνευματική αλλαγή; Πιστεύω ότι είναι, διότι η πίστη στον Θεό, στη ζωή με το ανάγκασον αυξάνει και είναι σίγουρο ότι τίποτα δεν μπορεί να ανατρέψει, αποτρέψει αυτήν την αλλαγή παρά σε προσωπικό επίπεδο η απιστία μας, μη γένοιτο, να μην σκληρύνουμε δηλαδή όπως ο Φαραώ. Η αλλαγή της εικόνας του ανθρώπου αρχίζει πρώτα από εμάς τους ίδιους οι οποίοι διά της συμβουλής του Χριστού μπορούμε να γίνουμε το θαύμα του κόσμου. Η εικόνα που είχαμε μέχρι χτες για τον εαυτό μας και η κοσμοθεωρία που σήμερα έχει επικρατήσει και κυριαρχεί στη ζωή όλων των ανθρώπων υφίσταται και πηγάζει —στη λογική των ανθρώπων— από την απώλεια μνήμης που διακατέχει σήμερα τον άνθρωπο απέναντι στις αρχές του. Θα πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε τυχαίοι αλλά εικόνα του Θεού και κληρονόμοι αυτού του Θεού. Με την αμαρτία και την εγωιστική, εωσφορική συμπεριφορά που ήδη υπάρχει, δεν μπορεί ο άνθρωπος —ο καθένας μας— να διακρίνει και να βιώσει τα πράγματα όπως είναι. Το ψεύτικο αυτοείδωλο που έχουμε δημιουργήσει για τον εαυτό μας έχει γεννήσει ένα ψεύτικο κοσμοείδωλο το οποίο σήμερα υπηρετούν οι πάντες αφού οι εωσφορικές σκέψεις δημιουργούν εωσφορικές συμπεριφορές οι οποίες αποδιοργανώνουν κατόπιν τον κόσμο ολόκληρο με αντιπαλότητες σε όλους τους τομείς. Γι’ αυτό καλεστήκαμε άνωθεν, μέσω της Φωνής Θεού —θα ηχήσει σάλπιγγα σε όλα τα έθνη— ώστε να εννοήσουμε την αξία της σοφίας του Θεού, κατόπιν να ανακτήσουμε δυνάμεις από τον Λόγο του Θεού και την υγιαίνουσα διδασκαλία της Φωνής Θεού ώστε να μπορέσουμε να εντάξουμε τον εαυτό μας στην λογική του Θεού η οποία δημιουργεί τον άνθρωπο του Θεού. Αδελφάκια μου αγαπημένα κλείνω την ομιλία μου ως εξής, (παρακαλώ προσέξτέ το): Ο Άνθρωπος του Θεού δεν ανήκει στο παρελθόν, δεν παίρνει σοφία απ’ αυτό το παρελθόν για να κτίσει το μέλλον, πράγμα το οποίο κάνουν όλοι σήμερα, κοιτάζουν το παρελθόν και προσπαθούν να υπηρετήσουν Θεό αλλά δεν γίνεται έτσι να εξελιχθεί ο άνθρωπος πνευματικά. Χρειάζεται να παίρνουμε από το παρελθόν ό,τι καλό έχει διότι η κληρονομιά του Θεού δεν είναι το παρελθόν, δεν θα κληρονομήσουμε το παρελθόν, δεν θα γίνουμε οι άνθρωποι του παρελθόντος. Ο Θεός μίλησε διαχρονικά ανάλογα το πνευματικό επίπεδο των ανθρώπων της κάθε εποχής όπως π.χ. κάνουμε και εμείς με το παιδί μας, όταν αυτό είναι μικρό του λέμε κάτι άλλο, όταν μεγαλώνει κάτι άλλο μέχρι που ωριμάζει και στέκεται δίπλα μας σαν ένας ώριμος άντρας και συμμετέχει στη ζωή μας συνειδητά. Η κληρονομιά του ανθρώπου του Θεού δεν είναι το παρελθόν, ο άνθρωπος του Θεού ανήκει στο μέλλον, η κληρονομιά του έρχεται από το μέλλον και παίρνει σοφία από το μέλλον του Θεού για να χτίσει το σήμερα που ανήκει στο μέλλον στο οποίο μέλλον θα συναντήσουμε τον Χριστό. Δηλαδή θα πρέπει να σκεφτούμε ποιος είναι ο λόγος που ο Θεός δημιούργησε όλα αυτά, για ποιο λόγο έδωσε τη ζωή του, τι μας συστήνει με όλα αυτά, θα πρέπει να αντιληφθούμε το ολοκληρωμένο σχέδιο του Θεού, να ζητήσουμε απ’ το Θεό διά Πνεύματος Αγίου να μας το αποκαλύψει ώστε να γίνουμε οι άνθρωποι του μέλλοντος. Το μέλλον όλου του κόσμου είναι ο Χριστός. Ο άνθρωπος του Θεού ζει το μέλλον από σήμερα. Ακόμα και την Δημιουργία, την Κτίση, το φυσικό περιβάλλον ο άνθρωπος του Θεού δεν το κληρονόμησε από τους προγόνους του αλλά το δανείστηκε σήμερα από τον Θεό και τα παιδιά του ώστε να το παραδώσει σωστό —ακόμα και το φυσικό περιβάλλον— διότι γνωρίζουμε ότι η φύση στενάζει περιμένοντας και αυτή τους υιούς και τις θυγατέρες του Θεού.

 

Μην πιστεύεις κάτι όπως φαίνεται

 

Αδέλφια μου, φαίνεται μεγάλη η αμαρτία μέσα μας όταν εμείς δεν έχουμε πάρει απόφαση να την νικήσουμε με το να γίνουμε συμμέτοχοι, να γίνουμε εικόνα του Θεού. Όσο η απόφασή μας θα είναι μικρή η αμαρτία θα φαίνεται ότι μάς νικάει καθημερινά, ότι μάς εξουσιάζει όπως και ο Απ. Παύλος έλεγε ότι βλέπω έτερον νόμον εν τοις μέλεσί μου αντιστρατευόμενον τω νόμω του νοός μου και αιχμαλωτίζοντά με εν τω νόμω της αμαρτίας. Με την συνεχόμενη προσπάθεια όμως, την αφιέρωση, την επιμονή, την υπομονή —διότι εν τη υπομονή θα κτίσουμε τη ψυχή μας, τη ζωή μας γενικότερα, τις σχέσεις μεταξύ μας— δουλεύοντες την αγάπη σε καθημερινή βάση, θα μπορέσουμε να νικήσουμε και θα νικήσουμε.

 

Φαίνεται μεγάλο στη ζωή μας το ψέμα διότι εμείς δεν έχουμε αποφασίσει ακόμη να λέμε αλήθεια. Αν ξεκινήσουμε από σήμερα να λέμε αλήθεια το ψέμα τουλάχιστον σε προσωπικό επίπεδο θα χάσει, θα χάσει την ισχύ του. Όποιος είναι της αλήθειας ακούει την φωνή του Θεού και τρέχει σ’ αυτή την αλήθεια.

 

Φαίνεται μεγάλη και δύσκολη ανατροπή η φθορά και ο θάνατος (δηλαδή να πεταχτούν στον κάλαθο των αχρήστων, να μην λειτουργούν πλέον μέσα μας) και ο λόγος που μας φαίνεται δύσκολο να τα αποτινάξουμε από τη ζωή μας είναι διότι δεν γνωρίσαμε τον Χριστό. Αν τον γνωρίσουμε θα δούμε ότι είναι εύκολο.

 

Φαίνονται μεγάλοι όσοι διοικούν τον κόσμο και ο λόγος διότι εμείς είμαστε μακριά από τον Θεό και έχουμε σκύψει. Ας σηκώσουμε το πνευματικό μας ανάστημα και όλοι θα το ζηλέψουν και όλοι θα το αγαπήσουν, μεγάλοι και μικροί, αρκεί να δημιουργήσουμε μέσα μας τον άνθρωπο του Θεού.

 

Φαίνεται δύσκολη η ενότητα μεταξύ μας και ο λόγος διότι εμείς βάλαμε στο κεφάλι μας έμπορους ψυχών, θρησκείες, δασκάλους, σοφούς κ.λπ. οι οποίοι μας είπαν ότι εμείς είμαστε ο λαός του Θεού ο εκλεκτός (αυτό το είπαν όλοι σε κάθε έθνος) και ότι ο Θεός θα κάνει όλους τους ανθρώπους να γίνουν σαν και εμάς. Χριστιανοί (Καθολικοί, Πεντηκοστιανοί, Ορθόδοξοι, Ευαγγελικοί κ.λπ..) Μουσουλμάνοι, Βουδιστές έχουν δημιουργήσει φανατισμό με αυτές τις θεωρίες και αιώνες τώρα εκμεταλλεύονται το ψέμα το οποίο καταστρατηγεί την αλήθεια και μπαίνει σε πρώτη θέση. Όλοι όμως εμείς Εβραίοι, Μουσουλμάνοι, Χριστιανοί (Ορθόδοξοι, Καθολικοί, Πεντηκοστιανοί, Ευαγγελικοί) γνωρίζουμε ότι η σύγχυση και η δημιουργία των εθνών προήλθε από τον πύργο της Βαβέλ. Ο Θεός βλέποντας την μωρία των ανθρώπων δημιούργησε σύγχυση γλωσσών για να φύγει η τρέλα αυτή που είχαν να φτιάξουν πύργο μεγάλο ώστε όταν έλθει η πλημμύρα να ανέβουν και να σωθούν. Ας βγάλουμε σήμερα τον πνευματικό πύργο, τον εγωισμό, την τρέλα που μας έχει χωρίσει η οποία εκδηλώνεται με τον εωσφορικό εγωισμό, με το εγώ, με το εμείς, με το έθνος, με το εμείς είμαστε ξεχωριστοί, οι άλλοι είναι κατώτεροι, οι άλλοι είναι ανώτεροι και πάει λέγοντας αιώνες τώρα. Τουλάχιστον σαν παιδιά Θεού θα πρέπει να γκρεμίσουμε κάποια πράγματα από μέσα μας και οι αγάπη ως υψιπέτης αετός να σταθεί πάνω απ’ όλα. Δεν υπάρχει τίποτα να μας χωρίσει παρά μόνο οι άνθρωποι οι οποίοι εμπορεύονται την άγνοιά μας. Έτσι θα καταφέρουμε με την δύναμη του Θεού να δημιουργηθεί ένα έθνος, ένας λαός, μια οικογένεια, η εκκλησία της Φιλαδέλφειας με έναν Θεό ο οποίος αντιπροσωπεύει την αγάπη, την ενότητα, τη ζωή, την αφθαρσία, τον αγιασμό, καρπούς, χαρίσματα, σημεία, ιδιότητες. Αυτός ο Θεός λοιπόν, αυτός ο Πατέρας μας διά μέσω του Υιού του που έγινε ένα ισχυρό κίνητρο για όλους εμάς με το παράδειγμα, με τη στάση ζωής που υπέδειξε ας γίνει από σήμερα ο οδηγός όλων μας, ο αναμορφωτής του κόσμου. Γένοιτο, γένοιτο, αμήν.

 
Με αγάπη Χριστού, ο υπηρέτης Θεού και ανθρώπου, Θωμάς

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου