Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2013

ΤΑ ΑΡΧΟΝΤΟΠΟΥΛΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ


ΤΑ ΑΡΧΟΝΤΟΠΟΥΛΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ


Τα αρχοντόπουλα του Θεού είναι τα τέκνα του Θεού που διακατέχονται από τις ιδιότητες αυτού και τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος, οι οποίοι είναι εννέα. Ας δούμε πρώτα μερικές από τις ιδιότητες του Θεού, τις οποίες θα πρέπει να πιστέψουμε και να επιδιώξουμε και κατόπιν θα δούμε (εν ολίγοις) τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος, που και αυτούς θα πρέπει να επιδιώξουμε. Είναι σημαντικά τα στοιχεία αυτά διότι έχουν την δύναμη να μας εξουσιάσουν και να μας εξουσιοδοτήσουν ώστε να βγούμε στον ουρανό.

ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

 
Η παντοδυναμία του. Η δύναμη του Θεού θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι είναι απεριόριστη και φανερώνεται σε όλη την Αγία Γραφή. Αυτή η ιδιότητα θα πρέπει να αποκτηθεί από όλους εμάς. Τι σημαίνει δύναμη Θεού; Σημαίνει ότι ο Πατέρας Θεός μπορεί να κάνει οτιδήποτε και αυτό το οτιδήποτε δεν είναι ασυμβίβαστο με τη φύση, τον χαρακτήρα και τους στόχους του. Στην Γένεση αναφέρεται, Εγώ είμαι ο Παντοδύναμος Θεός…. . Υπάρχει κάτι που να είναι πολύ δύσκολο για τον Θεό; Όχι. Οι μόνοι περιορισμοί στη δύναμη του Θεού έχουν προσδιοριστεί από τον ίδιο. Η λέξη ʺαδύνατονʺ δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό του. Ο Θεός δημιουργεί και συντηρεί όλα τα πράγματα και ποτέ δεν κουράζεται ώστε να παρέχει στην δημιουργία την δυνατότητα αυτή. Ο Κύριος είναι ο αιώνιος Θεός, αυτός που δημιούργησε τα πέρατα της γης και ποτέ δεν θα κουραστεί να υπηρετεί όλη την δημιουργία και ό,τι υπάρχει σε αυτή. Και κανείς δεν μπορεί να γνωρίσει την σκέψη του, παρά μόνο εκείνοι που αυτός εμπιστεύεται, στους οποίους ξεδιπλώνει την σοφία του παροδικά και χρονικά. Ανά τακτά διαστήματα φανερώνεται στα τέκνα του σύμφωνα με την αποστολή, τον καθαρισμό ή την αναγέννηση και τις ανάγκες τους.

Ο Θεός κατέχει όλη τη γνώση η οποία θα πρέπει να διακατέχει και εμάς. Το πνευματικό μας πάζλ δεν θα κλείσει εάν έχουμε άγνοια και ημιμάθεια. Η παρουσία του Θεού φτάνει παντού, την ίδια στιγμή ο Θεός γνωρίζει τα πάντα ταυτόχρονα, παρελθόν, παρόν και μέλλον. Ο Θεός γνωρίζει ακόμα και τις σκέψεις και τα κίνητρα κάθε καρδιάς. Και όλα αυτά με σκοπό να εξελίξει την δημιουργία και να την καταστήσει αιώνια, γεμάτη σοφία Θεού ώστε να λειτουργεί σύμφωνα με το θέλημά του.

Άλλη ιδιότητα του Θεού είναι ότι δεν περιορίζεται σε κάποιο τμήμα του σύμπαντος αλλά είναι παρών με όλη τη δύναμη και τη δόξα του, δια Πνεύματος Αγίου, σε κάθε σημείο του χώρου και σε κάθε χρονική στιγμή μέσα στον χρόνο. Που μπορώ να φύγω από το Πνεύμα σου, φανερώνει ο ψαλμωδός. Που μπορώ να κρυφτώ από τη παρουσία σου; Εάν ανέβω στους ουρανούς, εσύ είσαι εκεί αν κατέβω στον Άδη, είσαι εκεί. Αν πάρω τα φτερά του πρωινού και κατασκηνώσω στα έσχατα της θαλάσσης, ακόμα κι εκεί το χέρι σου θα με οδηγεί, το δεξί σου χέρι θα με κρατάει σταθερά. Κι αν μπω στο σκοτάδι το οποίο νομίζω ότι σίγουρα θα με κρύψει και το σκοτάδι θα γίνει φως γύρω μου. Ακόμα και το σκοτάδι δεν είναι σκοτεινό για τον Θεό διότι είναι δικό του δημιούργημα και αυτό με την παρουσία του Θεού διακατέχεται από σοφία και λάμπει σαν την ημέρα. Για σένα Κύριε Θεέ το σκοτάδι είναι σα φως (Ψαλμός 139:7-12).

Ο Θεός ακόμη διακατέχεται από την ιδιότητα ότι δεν ανήκει σε κανένα έθνος και σε καμιά γενιά. Είναι ο Θεός όλης της γης, των ουρανών όλου του σύμπαντος και πέρα απ’ αυτό. Αν και έχει δημιουργήσει τα πάντα και η παρουσία του ʺδιαπερνάʺ όλη τη δημιουργία του, αυτός την υπερβαίνει, δεν περιορίζεται σ’ αυτή και ούτε αυτή τον περικλείει.

 

Άλλη ιδιότητα του Θεού που θα πρέπει να μας διακατέχει είναι η αιωνιότητα η οποία αναφέρεται στη σχέση του Θεού με τον χρόνο. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον είναι εξίσου γνωστά σ’ αυτόν. Εγώ είμαι το Άλφα και το Ωμέγα, λέει ο Θεός, ο Παντοκράτορας ο αιώνιος Κύριος, αυτός που αληθινά υπάρχει και υπήρχε και θα υπάρχει (Αποκάλυψη 1:8). Ο χρόνος για εμάς είναι σαν την παρέλαση που ο θεατής βλέπει ένα τμήμα της μόνο κάθε στιγμή. Ο Θεός όμως βλέπει τον χρόνο στο σύνολό του.

Ο Θεός είναι άγιος και η επαγγελία είναι, άγιοι γίνεστε καθώς εγώ ειμί (Πέτρου Α΄ 1:16). Η ρίζα της λέξης άγιος σημαίνει κάποιος που είναι ξεχωρισμένος για κάτι, κάποιος διαφορετικός. Έτσι λοιπόν η λέξη άγιος αναφέρεται στον Θεό σαν αυτός που είναι ξεχωρισμένος και εξυψωμένος πάνω απ’ όλα τα πράγματα. Η αγιότητα αναφέρεται στην ηθική τελειότητα του Θεού. Όπως λοιπόν ο Θεός είναι άγιος, έτσι ζητάει κι από τα δικά του παιδιά να είναι άγια και για ό,τι ζητάει ο Θεός πάντα προμηθεύει εκείνους που τον επικαλούνται και εργάζονται το θέλημά του. Έτσι λοιπόν η αγιότητα είναι το δώρο του Θεού που λαμβάνει κανείς μέσω της πίστης στον Υιό του, τον Ιησού Χριστό, ώστε δια του Χριστού να ντυθούμε τον καινούργιο άνθρωπο, που ο Θεός κατά το σχέδιό του τον έπλασε για να ζει με δικαιοσύνη και αγιότητα που προέρχονται από την αλήθεια (Εφεσίους  4:24).

Άλλη ιδιότητα του Θεού είναι η δικαιοσύνη. Όσον αφορά τον Θεό, αναφέρεται απ’ αυτόν μέσα στον Λόγο του το τι είναι σωστό σε αντίθεση με το τι είναι λάθος, τι είναι δίκαιο και τι άδικο. Η δικαιοσύνη του διαπνέει τους ηθικούς νόμους όπως στην αρχή εδόθη μέσα από τις Δέκα Εντολές, οι οποίες δόθηκαν στην ανθρωπότητα για να καθοδηγήσουν τους ανθρώπους στο όρος της δικαιοσύνης. Όταν αναφερόμαστε επίσης στη δικαιοσύνη του Θεού, αναφερόμαστε στη διαχείριση αυτής της δικαιοσύνης που πρέπει να μας διέπει στον υλικό ή πνευματικό τομέα. Ο Θεός ακόμη συμπεριφέρεται με αμεροληψία και δικαιοσύνη σε όσους έχουν υποστεί βία και τιμωρεί αυτούς που την προκαλούν και είναι ανυπάκουοι στο κοινό συμφέρον, το οποίο είναι το καλώς εννοούμενο συμφέρον, εν αντιθέσει με αυτούς που επιδιώκουν το ατομικό συμφέρον το οποίο είναι το κακώς εννοούμενο συμφέρον. Αυτός ο Θεός είναι ο βράχος στους αδύνατους, ο ίδιος φανερώνει, έλθετε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι και εγώ θέλω σας αναπαύσει, ο γαρ ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ελαφρόν εστιν (Ματθαίος 11:28, 30). Τα έργα της δικαιοσύνης του Θεού είναι τέλεια διότι όλοι οι δρόμοι του είναι δίκαιοι. Ο Θεός είναι πιστός στις αρχές της δικαιοσύνης και δεν μεταβάλλεται και δεν υπάρχει αδικία σ’ αυτόν, δίκαιος και ευθύς είναι αυτός πρώτος ο Θεός και κατόπιν όσοι υιοθετούν την διδασκαλία του γίνονται δίκαιοι (Δευτερονόμιον 32:4). Η δικαιοσύνη του Θεού είναι αυτή η οποία διακατέχεται από το μέγα έλεος. Ο Θεός θα δώσει αιώνια ζωή σε όσους κάνουν υπομονετικά το καλό κι αναζητούν την αναγέννηση μέσω του Ιησού Χριστού. Αντίθετα, ο θυμός και η οργή του Θεού περιμένουν εκείνους που αντιστρατεύονται στο Θεό, αντιστέκονται στην αλήθεια και υπηρετούν την αδικία. Όπως φανερώνει ο Λόγος του Θεού στους ανθρώπους εκείνους που φανατίζονται με τον νόμο, τα συμφέροντα και τις προσωπικές φιλοδοξίες σε αυτούς, θλίψη και στενοχώρια θα τους περιμένουν καθώς και σε κάθε άνθρωπο που υπηρετεί το κακό, πρώτα τους Ιουδαίους οι οποίοι φέρουν το γράμμα του νόμου αλλά δεν πληρούν αυτόν αλλά και τους εθνικούς. Αντίθετα τώρα, δόξα, τιμή και ειρήνη προσμένουν όποιον κάνει το καλό, πρώτα τον Ιουδαίο αλλά και τον εθνικό γιατί ο Θεός δεν κάνει διακρίσεις. Έτσι, λοιπόν, όσοι αμάρτησαν χωρίς να ξέρουν το νόμο του Θεού, θα κριθούν διαφορετικά, δεν θα κριθούν με κριτήριο το νόμο. Κι από την άλλη, όσοι αμάρτησαν γνωρίζοντας το νόμο, θα κριθούν με κριτήριο το νόμο. Η βάση του νόμου του Θεού, σε όποιον εργάζεται, διακατέχεται από το έλεος του Θεού. Η Παλαιά Διαθήκη είχε το νόμο, όλοι γνωρίζουμε τις Δέκα Εντολές. Η Νέα Διαθήκη, η Καινή Διαθήκη έχει νόμο το έλεος. Ειδικότερα, σε όσους προσπαθούν ο Κύριος τονίζει, τας αμαρτίας αυτών δεν θέλω ενθυμείσθαι πλέον (Εβραίους 8:12, 10:17). Γιατί στο θεϊκό δικαστήριο δε δικαιώνονται όσοι άκουσαν απλώς το νόμο αλλά μόνο όσοι προσπάθησαν και τήρησαν το νόμο, ο ποιήσας και διδάξας ούτος ζήσεται. Ο νόμος του Θεού θα πρέπει να εφαρμοστεί, αλλά μέχρι να τον εντάξουμε στη ζωή μας, θα μας διακατέχει το μέγα έλεός του το οποίο χάρισε απλόχερα μέσω του Ιησού Χριστού. Το έλεος του Θεού δόθηκε για να αποκτήσουμε χρόνο, να κερδίσουμε χρόνια. Όσο για τα έθνη που δεν γνωρίζουν τον νόμο, πολλές φορές κάνουν από μόνοι τους αυτό που απαιτεί ο νόμος. Αυτό δείχνει πως, αν και δεν τους δόθηκε ο νόμος, μέσα τους υπάρχει ο νόμος. Η διαγωγή τους φανερώνει πως οι εντολές του νόμου είναι γραμμένες στις καρδιές τους και σ’ αυτό συμφωνεί και η συνείδησή τους, που η φωνή της τους τύπτει ή τους επαινεί, ανάλογα με την διαγωγή τους, τα έργα που ποιούν καθημερινά. Όλα αυτά θα γίνουν την ημέρα που ο Θεός θα κρίνει δια του Ιησού Χριστού τις κρυφές σκέψεις των ανθρώπων, όπως λέει το Ευαγγέλιό του (Ρωμαίους 2:6-16). Τέλος, η δικαιοσύνη του Θεού είναι λυτρωτική, καθώς διακηρύττει τον πιστό δικαιωμένο μέσω του θανάτου και της αναστάσεως του Ιησού Χριστού, σε όσους δεν κατάφεραν να καθαρισθούν 100%. Δεν ντρεπόμεθα λοιπόν που υπηρετούμε το Ευαγγέλιο του Χριστού γιατί αυτό είναι η δύναμη του Θεού, που σώζει καθέναν που το αποδέχεται, πρώτα τον Ιουδαίο και ύστερα τον ειδωλολάτρη και ο λόγος διότι στο Ευαγγέλιο αποκαλύπτεται η αγάπη του Θεού που σώζει τον άνθρωπο, αρκεί αυτός να εμπιστευτεί από την αρχή ως το τέλος τον εαυτό του στον Θεό, όπως το λέει κι η Γραφή: Ο δίκαιος εξαιτίας της πίστης του θα ζήσει καθώς ο δίκαιος μόλις σώζεται (Γαλάτες 3:11, Πέτρου Α΄ 4:18). Χαρακτηριστικό της δικαιοσύνης του Θεού, εκτός από το μέγα έλεος, είναι η προσφορά. Συγκεκριμένα, η δικαιοσύνη των ανθρώπων απαιτεί, του Θεού προσφέρει. Είναι ολοφάνερο ποια θα είναι η οργή του Θεού που θα έρθει από τον ουρανό για να τιμωρήσει τους ανθρώπους, για την ασεβή και άδικη διαγωγή τους. Και θα τους τιμωρήσει γιατί με τα άδικα έργα τους συγκάλυψαν την αλήθεια, δηλαδή τη γνώση που μπορούσαν να έχουν για τον Θεό οι άνθρωποι, αφού ο ίδιος ο Θεός τους την φανέρωσε. Μετά την πολυχρόνια εμπειρία που αποκτήσαμε, είδαμε πως ο τρόπος που ο Θεός τιμωρεί, είναι με το να απέχει από τη ζωή μας και ο τρόπος που ευλογεί, είναι με το να μας διαπαιδαγωγεί συνέχεια δια Πνεύματος Αγίου και να χαίρεται συνέχεια να συνδιαλέγεται μαζί μας. Άρα η αιώνια δύναμη του Θεού και η θεϊκή του ιδιότητα είναι βέβαια αόρατες, ο ανθρώπινος νους όμως μπορεί να τις δει μέσα στη δημιουργία από τότε που έγινε ο κόσμος. Γι’ αυτό λοιπόν οι άνθρωποι δεν έχουν καμιά δικαιολογία. Γιατί, ενώ γνώρισαν τον Θεό μέσα από την δημιουργία, ούτε τον δόξασαν ούτε τον ευχαρίστησαν ως Θεό. Αντίθετα, η σκέψη τους ακολούθησε λαθεμένο δρόμο και το ανόητο εγώ τους βυθίστηκε στο σκοτάδι της πλάνης. Έτσι, ενώ θριαμβολογούσαν για την σοφία τους, κατάντησαν ανόητοι ως το σημείο αντί για τον Δημιουργό αθάνατο Θεό, να προσκυνούν είδωλα που παρασταίνουν θνητούς ανθρώπους, πουλιά, τετράποδα ζώα και ερπετά και πολυποίκιλα εντάλματα (Ρωμαίους 1:16-23).

Ο Θεός, αδέλφια μου, διακατέχεται και από την ιδιότητα της ανυπόκριτης αγάπης. Η αγάπη είναι η κεντρική περιγραφή της φύσης του Θεού. Η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο ζητά, να αφυπνίσει την καρδιά του για να ανταποκριθεί στην αγάπη αυτή του Θεού, ώστε ο άνθρωπος να ζήσει και να μην υποστεί τον βιολογικό -φυσικό θάνατο. Η αγάπη του Θεού διατρέχει όλη την Αγία Γραφή. Εκεί βρίσκουμε τον Θεό να δίνει τον εαυτό του και όλα αυτά που κατέχει στα πλάσματα που δημιούργησε, ώστε να κερδίσει την ανταπόκρισή τους και να μοιραστεί τον εαυτό του μαζί τους. Ο Θεός αγάπησε και έδωσε. Αγάπησε και έψαξε, όπως ένας βοσκός ψάχνει το πρόβατό του. Ο Θεός αγάπησε και υπέφερε και έδωσε τον εαυτό του επάνω στον σταυρό για την σωτηρία και την απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα δεσμά της αμαρτίας, της φθοράς και του θανάτου. Ο Θεός μέσα στην τέλεια αγάπη του επιδιώκει την αναγέννηση και το καλό για όλα τα δημιουργήματά του. Ο Κύριος είναι καλός σε όλους, έχει συμπόνια για ό,τι έχει δημιουργήσει και την δημιουργία του δεν την εγκαταλείπει ποτέ (Ψαλμοί). Η αγάπη του Θεού είναι αιώνια και δίνεται σε όλους, με στόχο και σκοπό, να την αναπτύξουν και να την υιοθετήσουν. Ο έχων αγάπη έχει ζωή, αυτό σημαίνει ότι δεν φθείρεται, δεν πεθαίνει, δεν διακατέχεται από μικρότητες. Πρώτο στοιχείο αυτής είναι ο θείος έρωτας που έχουμε στο να ενωνόμεθα κάθε μέρα περισσότερο με τον Θεό, με την ζωή.

Άλλη ιδιότητα του Θεού, την οποία θα πρέπει να εξασφαλίσουμε στον επί γης βίο μας, είναι η αλήθεια. Όποιος είναι της αλήθειας ακούει την φωνή του Θεού και δέχεται αυτή (Ιωάννης 18:37). Όλη η αλήθεια, είτε φυσική είτε πνευματική, έχει τις ρίζες της στον Θεό. Έτσι λοιπόν κάθε ʺαντιπαλότηταʺ ή ʺδιαφωνίαʺ ανάμεσα στις διδασκαλίες των φυσικών επιστημών και στην αποκάλυψη του Θεού για τον εαυτό του, δεν είναι παρά μόνο μια παροδική παρεξήγηση που οφείλεται στην περιορισμένη προοπτική και την ατελή γνώση του ανθρώπου. Η πληρότητα της αλήθειας όμως, τελικά, θα επαληθευτεί και θα έρθει σε συμφωνία με την αποκάλυψη του Θεού. Όποιος είναι της αλήθειας ακούει την φωνή του Θεού και έρχεται σε αυτή (Ιωάννης 18:37).

Άλλη ιδιότητα του Θεού είναι η σοφία του, η οποία αποκαλύπτεται από το γεγονός πως ο Θεός κάνει το καλύτερο μέσω αυτής για τον άνθρωπο και την παρουσιάζει με τον καλύτερο τρόπο, στην καλύτερη χρονική στιγμή, για τον καλύτερο σκοπό και η απόλυτη σοφία αυτού είναι ο Λόγος του Θεού, η Καινή Διαθήκη. Μερικοί άνθρωποι έχουν γνώση αλλά λίγη σοφία, ενώ μερικές φορές, φαίνεται πως οι περισσότεροι σοφοί έχουν λίγη γνώση. Αντιθέτως, ο Θεός είναι ο μοναδικός σοφός Θεός (Τιμόθεος Α΄ 1:17), όντας ταυτόχρονα πάνσοφος και παντογνώστης. Η σοφία του Θεού θα πρέπει να αναπτύσσεται σε εμάς σύμφωνα με την βιολογική μας ανάπτυξη και όχι όπως γίνεται σήμερα όπου οι άνθρωποι βιολογικά γερνάνε και πνευματικά παραμένουν στην ίδια κατάσταση, με πάθη και αδυναμίες, που δικαιολογεί μόνο η παιδική ηλικία, η οποία διακατέχεται από άγνοια και διαρκεί, το πολύ, μέχρι τα 30 (έτη). Εάν η μικρότητα της άγνοιας, που παράγει η αμαρτία, συνεχίζεται πέρα από την χρονική περίοδο που προανέφερα, ο άνθρωπος αδυνατεί και εξασθενεί πνευματικά και σωματικά. Μέσα στη δημιουργία, μέσα στην ιστορία, μέσα στις ζωές των ανθρώπων, μέσα από τον Ιησού Χριστό, η θεϊκή του σοφία αποκαλύπτεται. Η υπόσχεση του Θεού ″Αν κάποιος από σας υστερεί σε σοφία, ας τη ζητήσει από το Θεό, κι αυτός θα του τη δώσει. Γιατί ο Θεός δίνει σε όλους με απλοχεριά και χωρίς να περιφρονεί κανέναν.″ (Ιάκωβος 1:5), επιβεβαιώνει το προνόμιο που έχουμε εμείς οι άνθρωποι να ζητάμε σοφία από τον Θεό. Αν δεν αποκτήσουμε σοφία Θεού δεν θα αποκτήσουμε ούτε ζωή, ούτε ενότητα, ούτε αγάπη, ούτε ταπείνωση μεταξύ μας και ο εγωισμός μας θα μας φτάσει στο απόλυτο μηδέν και ας φανερώνουμε με τα λόγια μας ότι είμεθα τέκνα Θεού. Ο σοφός Σολομών αναφέρει ότι, η σοφία του Θεού είναι ο πάρεδρος του Θεού και δεν συγκρίνεται η σοφία του Θεού με τίποτα. Τι σημαίνει σοφία Θεού; Η σημερινή επιστήμη έναν παραλυτικό δεν τον θεραπεύει, η σοφία του Θεού διακατέχεται από πίστη ώστε να λέει, άρον τον κράβαττόν σου και περιπάτει (Ιωάννης 5:8)!! Η σοφία του κόσμου για να ταΐσει πέντε χιλιάδες άνδρες (εκτός γυναικόπαιδα) θέλει δέκα εταιρίες κέτερινγκ, η σοφία του Θεού ευλογεί!! Η σοφία του κόσμου δεν ζωοποιεί τον νεκρό, η σοφία του Θεού διακατέχεται από λόγο Θεού και έχει ως εξής: Λάζαρε, δεύρο έξω (Ιωάννης 11:43)!!!

Άλλη ιδιότητα του Θεού, την οποία θα πρέπει να έχουμε, είναι η ελευθερία. Η ελευθερία είναι ένα από τα σπουδαιότερα θέματα που αφορούν την ύπαρξη του ανθρώπου. Κάθε ενέργεια του ανθρώπου, που τον χαρακτηρίζει ως πρόσωπο, συνδέεται άρρηκτα με την ελευθερία του. Έτσι μπορεί να γίνεται λόγος για μια μεγάλη ποικιλία, με την οποία φανερώνεται αυτή η ελευθερία, όπως είναι λόγου χάρη η ελευθερία της σκέψεως, η ελευθερία του λόγου, η ελευθερία της συνειδήσεως, η ηθική ελευθερία, η θρησκευτική ελευθερία, κ.λ.π.. Ευθύς εξαρχής πρέπει να πούμε ότι απόλυτα ελεύθερος και κυριολεκτικά αυτεξούσιος είναι μόνο ο Θεός, αφού ως ο όντως Ων δεν υπόκειται σε καμιά φυσική ή μεταφυσική αναγκαιότητα. Επομένως είναι αυτονόητο ότι λόγος για απόλυτη και αυθεντική ελευθερία μπορεί να αποκτηθεί μόνο μέσω αυτού, όπου βρίσκεται και η πηγή της ελευθερίας, ο ίδιος δηλαδή ο Θεός μπορεί να μας την εξασφαλίσει. Άμεση φανέρωση της αυθεντικής αυτής ελευθερίας στην κτίση και την ιστορία γίνεται μόνο με τις άκτιστες ενέργειες του Τριαδικού Θεού. Αν όμως η απόλυτη και αυθεντική ελευθερία βρίσκεται μόνο στον ίδιο τον Θεό και στις άκτιστες ενέργειές του, τι είδους ελευθερία έχει ο άνθρωπος ως κτίσμα και πού θεμελιώνεται αυτή η ελευθερία του; Η ελευθερία του ανθρώπου, σύμφωνα με τη διδασκαλία της Καινής Διαθήκης με τον τρόπο ύπαρξής του οποίου η οντολογική αφετηρία βρίσκεται στο μη ον, ήρθε στο είναι, ως γνωστόν, με την άκτιστη δημιουργική ενέργεια του Θεού, αυτό σημαίνει ελευθερία Θεού. Γι’ αυτό και είναι εξαρτημένος από την αιτία της προελεύσεώς του, είναι δηλαδή εξαρτημένος από τον ίδιο τον Θεό. Πέρα όμως από την εξάρτηση αυτή του είναι του, ο άνθρωπος δημιουργήθηκε κατ’ εικόνα του Δημιουργού του ως λογικό και αυτεξούσιο ον. Η λογικότητα των όντων συνδέεται οντολογικώς με την αυτεξουσιότητά τους. Κατά συνέπεια, η αυτεξουσιότητα και ελευθερία του ανθρώπου αποτελούν οντολογικό γνώρισμα του κατ’ εικόνα. Δημιουργώντας ο Θεός κατ’ εικόνα του τον άνθρωπο θεμελίωσε το αυτεξούσιο του ανθρώπου πάνω σε μια πραγματικότητα, η οποία παρέχει στην ελευθερία προϋποθέσεις αποφασιστικής σημασίας για την παραπέρα τελειωτική πορεία του ανθρώπου. Η πραγματική ελευθερία έρχεται όταν εκπληρωθεί ο καθαρισμός και η αμαρτία εγκαταλείψει το πνεύμα του ανθρώπου, αυτό θα δώσει υγεία στο σώμα και παντοδυναμία και εξουσία στα λόγια του, διότι πλέον ο άνθρωπος αυτός θα γίνει σκεύος εκλογής και οι δυνάμεις του πνεύματος θα γίνονται αισθητές παντού. Αδέλφια μου, όπου το Πνεύμα του Θεού εκεί είναι και η πραγματική ελευθερία (Κορινθίους Β΄ 3:17). Κάποτε οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι είπαν ότι, εμείς ελεύθεροι είμεθα και δεν είμεθα δούλοι κανενός, ο Χριστός τους απάντησε, είστε δούλοι της αμαρτίας και πατέρας σας είναι ο διάβολος διότι αυτός εξ’ αρχής είναι ανθρωποκτόνος (Ιωάννης 8:33-34, 44). Χωρίς την ουσία της ελευθερίας γινόμεθα ανθρωποκτόνοι, μη γένοιτο!

Πάμε τώρα να δούμε εν συντομία και τους καρπούς που παράγει το Πνεύμα του Θεού στη ζωή μας. Ο Απ. Παύλος στην προς Γαλάτες Επιστολή (5:22-23) περιγράφει τον πνευματικό καρπό που ο Θεός θέλει να καλλιεργήσει στη ζωή μας. Ο δε καρπός του Πνεύματος είναι αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια κατά των τοιούτων δεν υπάρχει νόμος.

1. Αγάπη: Όταν αυτός ο πνευματικός καρπός αρχίζει να φανερώνεται στη ζωή μας, το πρώτο πράγμα που φαίνεται είναι η υπερφυσική αγάπη, η αγάπη που τοποθετείται στην καρδιά μας από το Άγιο Πνεύμα (Ρωμαίους 5:5). Η πληρότης της θείας αγάπης είναι άμετρος και στρέφεται προς πάντα συνάνθρωπο φίλο, αδελφό, εχθρό. Αυτή η αγάπη μας καθιστά άφθαρτους, αιώνιους, γεμάτους έργα θεόπνευστα.

2. Χαρά: Η χαρά καταλήγει σε δύναμη και ισχύ (Νεεμίας 8:10). Ο Ψαλμωδός και ο Προφήτης Ησαΐας και οι δύο αναφέρονται σ’ αυτό σαν «η χαρά της σωτηρίας» (Ψαλμός 51:12), (Ησαΐας 12:3). Αυτή η υπερφυσική χαρά δεν έχει να κάνει με τα συναισθήματά μας. Είναι εκδήλωση της Πνευματικής χαράς. Όταν το Άγιο Πνεύμα ενώνεται με το πνεύμα μας αυτό έχει ως αποτέλεσμα την εμφάνιση της χαράς. Είναι μια θεϊκή χαρά που προκύπτει από τον Λόγο του Θεού μέσα μας και την παρουσία αυτού του Θεού στη ζωή μας.

3. Ειρήνη: Αυτή είναι μία υπερφυσική ειρήνη που δίδεται ελεύθερα από τον Θεό (Ιωάννης 14:27). Είναι ειρήνη που έρχεται μέσω δικαιώσεως (Ρωμαίους 5:1) και υπερέχει τον φυσικό νου (Φιλιππησίους 4:7). Ειρήνη είναι το αποτέλεσμα της αγάπης για τον ζωντανό Λόγο του Θεού.

4. Μακροθυμία: Αυτός ο καρπός επίσης κατευθύνει την ανθρώπινη ύπαρξή μας. Η μακροθυμία είναι αγάπη σε δοκιμασία. Είναι ακόμη, μια ιδιότητα που μας καθιστά ικανούς να συγχωρούμε τους άλλους (Κολοσσαείς 3:13).

5. Χρηστότης: Ο Απ. Παύλος επεξηγεί (διευκρινίζει) την χρηστότητα με το παράδειγμα της μητέρας που τρέφει τα παιδιά της (Θεσσαλονικείς Α΄ 2:7). Ο Κύριος συμβουλεύει τους μαθητές του να είναι «απλοί, άκακοι ως οι περιστερές» (Ματθαίος 10:16). Η χρηστότης είναι μακρόθυμη. Η χρηστότης είναι μία ιδιότητα που σε κάνει μεγάλο στα μάτια του Θεού διότι χορηγεί και εξασφαλίζει τα έργα αγάπης που στρέφονται προς Θεό και άνθρωπο.

6. Αγαθωσύνη: Η αγαθοσύνη είναι η αγιότης που εκδηλώνεται πρακτικά στην καθημερινότητά μας και είναι αποτέλεσμα της γνώσεως του Θεού και της εφαρμογής του Λόγου του Θεού. Πρέπει να κάνουμε το καλό σ’ όλους και σε αυτούς που μας μισούν (Λουκάς 6:27) και να κάνουμε το καλό κάθε φορά που έχουμε ευκαιρία. Ο Θείος Ιάκωβος (4:17) φανερώνει, εάν κάποιος ξέρει να κάνει το καλό και δεν το κάνει αμαρτάνει (είναι αμαρτία).

7. Πίστις: Η πίστη είναι ένα δώρο, αλλά είναι επίσης και μία φανέρωση του καρπού του Πνεύματος. Το δώρο της πίστης μεταδίδεται από τον Θεό, μέσα από τον Λόγο του, για ειδικές ανάγκες. Ο καρπός της πίστης παράγεται από το Άγιο Πνεύμα και έπειτα από πολυχρόνιο αγώνα. Ο λόγος; Για να μπορούμε να ζήσουμε την χριστιανική ζωή. Ο καρπός της πίστης μας κάνει ικανούς να ζήσουμε δια πίστεως. Χωρίς αυτό το είδος της πίστης είναι αδύνατο να ευχαριστήσουμε τον Θεό (Εβραίους 11:6). Το δώρο της πίστης έρχεται, δεν είναι μαζί μας κάθε μέρα. Είναι το δώρο της πίστης που μας κάνει ικανούς να κινήσουμε βουνά (Κορινθίους Α΄ 13:2). Ο καρπός της πίστης είναι παρών κάθε ώρα της ημέρας. Το δώρο της πίστης δεν μας δικαιώνει απλώς μας εξουσιοδοτεί. Είναι ο καρπός του Πνεύματος που μας δικαιώνει. Ο Αβραάμ δικαιώθηκε γιατί είχε πίστη (Ρωμαίους 4:2-3).

8. Πραότης: Η πραότητα δεν είναι αδυναμία. Είναι ένα πνεύμα που είναι ελεύθερο από ανταρσία και υπερηφάνεια. Ένα πνεύμα όμως δούλο υπό την έννοια της υποταγή στον Θεό και της εξάρτησης από αυτόν. Ο Ιησούς είπε, Μακάριοι οι πραείς διότι αυτοί θα κληρονομήσουν τη γη (Ματθαίος 5:5). Ένα πράο και ήσυχο πνεύμα είναι πολύτιμο στον Θεό (Πέτρου Α΄ 3:4). Ο Θεός οδηγεί τους πράους και μακαρίζει αυτούς μέσω της σωτηρίας.

9. Εγκράτεια: Η εγκράτεια είναι ο έλεγχος επάνω σε όλη την προσωπικότητα του ανθρώπου, σώματος, ψυχής και πνεύματος (Κορινθίους Α΄ 9:25). Καλήτερος ο εξουσιάζων το πνεύμα αυτού παρά τον εκπορθούντα πόλιν (Παροιμίες 16:32).

Αυτές οι εννέα φανερώσεις του καρπού του Αγίου Πνεύματος μας καθιστούν ικανούς να εξαλείψουμε την πνευματική ακαρπία ώστε να γίνουμε καρποφόροι. Μπορούμε να διαφύγουμε την διαφθορά του κόσμου και να γίνουμε κοινωνοί της θείας φύσεως του Θεού, δια των ιδιοτήτων αυτών, των οποίων εδωρήθησαν εις ημάς αι μέγισται και τίμιαι επαγγελίαι, ίνα δια τούτων γίνουμε κοινωνοί θείας φύσεως, αποφυγόντες την εν τω κόσμω υπάρχουσαν δια της επιθυμίας διαφθοράν. Και δι’ αυτό δε τούτο, καταβαλόντες πάσαν σπουδήν, προσθέσατε εις την πίστιν σας την αρετήν, εις δε την αρετήν την γνώσιν, εις δε την γνώσιν την εγκράτειαν, εις δε την εγκράτειαν την υπομονήν, εις δε την υπομονήν την ευσέβειαν, εις δε την ευσέβειαν την φιλαδελφίαν, εις δε την φιλαδελφίαν την αγάπην (Πέτρου Β΄ 1:4-7).

…Και ο καρπός της δικαιοσύνης σπείρεται εν ειρήνη υπό των ειρηνοποιών (Ιάκωβος 3:18). Γένοιτο, γένοιτο, αμήν.                                                            

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου